Kuriozalna sytuacja w Lillehammer. Przed skokiem musieli wskakiwać w tory

Aktualizacja

Skocznia olimpijska Lysgaardsbakken w Lillehammer, gdzie tym razem wyznaczona została inauguracja Pucharu Świata w skokach narciarskich, to bardzo trudny obiekt. Dodatkowym problemem jest wysoka belka, która sprawia skoczkom niemałe problemy. Zawodniczki i zawodnicy po prostu spadają z niej na rozbieg, a przez to mają problemy z pozycją najazdową.

Skocznia w Lillehammer ma nietypową belkę startową, Ona jest po prostu zbyt wysokoTomasz Kalemba/Interia.pl/Eurosport/screenINTERIA.PL

Organizatorzy Pucharu Świata w skokach narciarskich w Lillehammer przygotowali obiekt na tyle wcześnie, że zaproponowali ekipom wcześniejsze treningi. Skorzystały z tego m.in. nasze zawodniczki.

Thomas Thurnbichler, trener kadry polskich skoczków, nie zdecydował się na zajęcia na Lysgaardsbakken.

Polscy skoczkowie nigdy czegoś takiego nie doświadczyli. "W tym miejscu stała zawsze toaleta"

Dawid Kubacki: To, co zrobiłem, było normalne i każdy postąpiłby tak samoPolsat SportPolsat Sport

Nasi zawodnicy mieli zatem pierwszy kontakt ze śniegiem w pierwszych oficjalnych treningach w piątek. O ile zeskok nie stanowił dla nich problemu, o tyle ten stanowiła... belka.

Przyznam szczerze, że w pierwszym skoku zaskoczyła mnie nieco belka. Ona jest okrutnie wysoka w Lillehammer i przez to odczucie przy ruszaniu jest nieco inne i trzeba się do tego przyzwyczaić. Mnie się to częściowo udało, bo ze skoku na skok było lepiej. Teraz, jeśli tylko przeanalizuję, jak ruszyć z tej belki, to w kolejnych dniach może to wyglądać o wiele lepiej. Teraz za wysoko ruszałem z góry i przed progiem pojawiało się przysiadnięcie i przez ten skok nie jest popchany od nogi i wtedy brakuje rotacji
opowiadał Dawid Kubacki.

Nietypowy problem w Lillehammer. Skoczkowie poczuli dreszczyk emocji

Szybko do wysokiej belki przyzwyczaił się Paweł Wąsek, który prezentował się w piątek zdecydowanie najlepiej z Polaków. To w końcu triumfator ostatniego Letniego Grand Prix.

- Belka jest tutaj rzeczywiście bardzo wysoko i nie mieliśmy możliwości skakania w ostatnim czasie z takiej. Pamiętałem, jaka jest tu belka i wiedziałem, że od pierwszego skoku muszę być skupiony na tym, by znaleźć sobie dobrą drogę do tego, żeby się z niej puścić - mówił Wąsek.

Zapytany o to, jaki ma sposób na tę belkę, odparł: - Staram się wskakiwać z niej w tory. Nie trafiam do torów i dopiero potem się puszczam, tylko nakierowuję się na tory i do nich wskakuję. Na razie się udawało, bo cztery razy trafiłem. To trochę dodatkowy dreszczyk emocji.

Problemy z belką miała także Anna Twardosz.

- Przez tę wysoką belkę mam problem z pozycją najazdową. Od razu narty wyjeżdżają mi do przodu, a ja sam zostaję w tyle. I przez to cały skok idzie od klatki. Nie potrafię wskakiwać do torów, jak niektóre dziewczyny - opowiadała Polka.

Aleksander Zniszczoł przyznał, że na belkę w Lillehammer trzeba mieć specjalny patent.

- Każdy mój skok był zbyt wczesny, ale to wynikało właśnie z tego, jak startowałem z belki - mówił.

- Startowanie z takiej belki nie jest proste. Gdy ma się nogami daleko do podłoża, to one wyjeżdżają spod ciała w przód. I środek ciężkości zostaje, a to nie jest właściwa sylwetka do najazdu. To zaburza trochę pamięć mięśniową. Jadąc z tyłu tuż przed progiem, łatwo pomylić się w odbiciu. To są detale, ale można je wypracować w trakcie skoków treningowych. W sobotę powinno to wyglądać nieco inaczej - tłumaczył Thomas Thurnbichler, trener naszej kadry.

Z Lillehammer - Tomasz Kalemba, Interia Sport