Niesamowitego stresu najadł się Bartosz Zmarzlik w tegorocznym cyklu Speedway Grand Prix. Polak z turnieju na turniej powiększał przewagę w klasyfikacji generalnej, która w pewnym momencie wzrosła do takich rozmiarów, że nikt nie wyobrażał sobie zaciętej końcówki sezonu. W Vojens wydarzyło się jednak coś, o czym polskie środowisko chciałoby jak najszybciej zapomnieć. Obrońca tytułu wyjechał w kwalifikacjach w kevlarze bez logotypu sponsora zmagań i został za to wykluczony z rywalizacji. Jego najgroźniejszy przeciwnik - Fredrik Lindgren wykorzystał sytuację i zredukował stratę przed ostatnim przystankiem w Toruniu do zaledwie sześciu punktów.
Dla Polaka oznaczało to oczywiście ogromną nerwówkę. Motoarena 30 września wypełniła się po brzegi i żaden z widzów nie zamierzał opuszczać jej z niezadowoloną miną. Na domiar złego po piętach deptał mu wspomniany Fredrik Lindgren. Ostatecznie doszło do tego, że losy złotego medalu rozstrzygnęły się w wyścigu finałowym. Ten na szczęście padł łupem naszego rodaka. - Na pewno kosztowało to pięć lat mojego życia mniej - oznajmił w jednym z pierwszych wywiadów na antenie Playera.
Bartosz Zmarzlik jeździł w pełnych ciemnościach
Kto wie, czy sukces byłby możliwy gdyby nie pomoc wielu ludzi w kraju nad Wisłą. Bartosz Zmarzlik trenował między innymi w Gorzowie, a następnie przeniósł się na obiekt w Toruniu, by połapać odpowiednie kąty i w ten sposób zyskać delikatną przewagę nad głównym rywalem w walce o mistrzostwo. 28-latek pewnego dnia tak pochłonął się kręceniem próbnych kółek, że zrobiło się całkiem ciemno i pojawił się problem, co robić dalej. Z pomocą przyszedł mu wówczas Jan Ząbik.
To było dla mnie niesamowite doświadczenie. Mówię: "trenerze, proszę, jeszcze jeden silnik". A on na to, że nie mamy kluczy i nie zapalimy światła, ale ci pomogę. Stanął więc osobówką na środku murawy i jechał praktycznie za mną, żebym mógł się jeden raz więcej przejechać. Dziękuję mu za to serdecznie
Pierwsze miejsce na koniec zmagań to też oczywiście zasługa teamu, który od wielu lat funkcjonuje w niezmiennym składzie. - My jesteśmy po prostu jak bracia. Mamy pełne zaufanie do siebie. Bardzo szanuję ich pracę, bo wiem ile kosztuje ich to wysiłku oraz nerwów - zakończył niesamowicie szczęśliwy Bartosz Zmarzlik.













