Reklama

Reklama

Ekstraliga żużlowa. Fogo Unia Leszno mistrzem Polski

Żużlowcy Fogo Unii Leszno po raz trzeci z rzędu zostali drużynowym mistrzem Polski. W rewanżowym meczu finałowym pokonali Betard Spartę Wrocław 59:31.

Leszczyński klub zdobył 17. złoty medal DMP w historii. Unia jest pierwszą drużyną od 24 lat, która po raz trzeci z rzędu została mistrzem Polski. Poprzednio ta sztuka udała się Sparcie w latach 1993-1995.

Reklama

Podopieczni Piotra Barona zdominowali rozgrywki ligowe w tym roku. Obrońcy tytułu zakończyli sezon z zaledwie jedną porażką i jednym remisem oraz kompletem punktów bonusowych.

Do drugiego spotkania finałowego miejscowi przystępowali w komfortowej sytuacji, bowiem w pierwszym starciu w stolicy Dolnego Śląska zwyciężyli 47:43. Wprawdzie wrocławianie przed rewanżem w Lesznie zapowiadali walkę do końca, to jednak leszczynianie od samego początku trzymali rękę na pulsie. Pojedynki zwykle były dość wyrównane i charakteryzowały się sporą dawką emocji. Tym razem napięcie spadło już po 10. wyścigu, kiedy to prowadzenie Unii wynosiło 20 punktów (40:20) i na wypełnionych do ostatniego miejsca trybunach stadionu im. Alfreda Smoczyka rozpoczęło się świętowanie.

Już po pierwszej serii przewaga miejscowych wynosiła sześć "oczek", czyli 10 w dwumeczu. Od początku spotkania wysoką formą prezentował wicelider klasyfikacji Grand Prix Emil Sajfutdinow oraz Janusz Kołodziej, któremu z kolei zupełnie nie wiedzie się w indywidualnych mistrzostwach świata, lecz na polskich torach jest wyjątkowo skuteczny.

W siódmy biegu Sajfutdinow przyjechał wprawdzie trzeci, ale trochę nieoczekiwanie wygrał Brady Kurtz, który za plecami pozostawił mocne punkty wrocławskiego zespołu - Maksyma Drabika i Macieja Janowskiego. Unia prowadziła wówczas 28:14 i losy mistrzostwa wydawały się być już przesądzone. Tym bardziej, że goście nie wygrali ani jednego wyścigu indywidualnie.

Dopiero ósmy bieg po wygranej Drabika dał iskierkę nadziei Sparcie, ale riposta leszczynian była natychmiastowa. Sajfutdinow z Kurtzem wygrali podwójnie i to z dużą przewagą nad parą Max Fricke, Gleb Czugunow. Zwycięstwo w dwumeczu przypieczętowali Jarosław Hampel z Kołodziejem, którzy także zwyciężyli 5:1 wrocławski duet - Drabik, Janowski.

Ostatnie pięć wyścigów mistrzowie Polski potraktowali bardzo poważnie, a goście najwyraźniej nie mogli doczekać się już końca spotkania. Tylko Drabik i Czugunow próbowali podjąć walkę, zawiedli pozostali liderzy Sparty Woffinden i Janowski.

W ostatnim, finałowym starcie obaj menedżerowie postawili na młodzież. Wygrał Bartosz Smektała, przed Drabikiem, jedynym seniorem w stawce Fricke oraz Dominikiem Kuberą. Dla Smektały i Drabika był to ostatni start w ekstralidze w roli juniora.

Rewanżowy mecz finałowy: Fogo Unia Leszno - Betard Sparta Wrocław 59:31

Pierwszy mecz zakończył się zwycięstwem Unii 47:43, która zdobyła złoty medal.

Fogo Unia Leszno: Piotr Pawlicki 12 (1,3,2,3,3), Emil Sajfutdinow 10 (3,1,3,3), Janusz Kołodziej 10 (3,3,2,2), Bartosz Smektała 10 (3,2,2,3), Brady Kurtz 8 (1,3,2,2,0), Jarosław Hampel 5 (0,1,3,1), Dominik Kubera 4 (1,3,0,0).

Betard Sparta Wrocław: Maksym Drabik 13 (2,2,3,1,3,2), Max Fricke 6 (2,1,1,1,1), Gleb Czugunow 5 (2,0,1,2), Tai Woffinden 3 (2,0,1,0), Maciej Janowski 2 (2,0,0,d), Jakub Jamróg 1 (0,1), Vaclav Milik 1 (1,0,0), Przemysław Liszka 0 (0,0).

Najlepszy czas dnia uzyskał Janusz Kołodziej - 60,56 s - w trzecim wyścigu. Sędzia: Krzysztof Meyze (Wtelno). Widzów 17 000.

Lista drużynowych mistrzów Polski:

1948: PKM Warszawa

1949: LKM Leszno

1950: Unia Leszno

1951: Unia Leszno

1952: Unia Leszno

1953: Unia Leszno

1954: Unia Leszno

1955: Gwardia Bydgoszcz

1956: Górnik Rybnik

1957: Górnik Rybnik

1958: Górnik Rybnik

1959: Włókniarz Częstochowa

1960: Stal Rzeszów

1961: Stal Rzeszów

1962: Górnik Rybnik

1963: Górnik Rybnik

1964: Górnik Rybnik

1965: ROW Rybnik

1966: ROW Rybnik

1967: ROW Rybnik

1968: ROW Rybnik

1969: Stal Gorzów

1970: ROW Rybnik

1971: Polonia Bydgoszcz

1972: ROW Rybnik

1973: Stal Gorzów

1974: Włókniarz Częstochowa

1975: Stal Gorzów

1976: Stal Gorzów

1977: Stal Gorzów

1978: Stal Gorzów

1979: Unia Leszno

1980: Unia Leszno

1981: Falubaz Zielona Góra

1982: Falubaz Zielona Góra

1983: Stal Gorzów

1984: tytuł odebrano Unii Leszno i ostatecznie nie przyznano

1985: Falubaz Zielona Góra

1986: Apator Toruń

1987: Unia Leszno

1988: Unia Leszno

1989: Unia Leszno

1990: Apator Toruń

1991: Morawski Zielona Góra

1992: Polonia Bydgoszcz

1993: Sparta Wrocław

1994: Sparta Wrocław

1995: Sparta Wrocław

1996: Włókniarz Częstochowa

1997: Polonia Bydgoszcz

1998: Polonia Bydgoszcz

1999: Polonia Piła

2000: Polonia Bydgoszcz

2001: Apator Toruń

2002: Point S Polonia Bydgoszcz

2003: Top Secret Włókniarz Częstochowa

2004: Unia Tarnów

2005: Unia Tarnów

2006: Atlas Wrocław

2007: Unia Leszno

2008: Unibax Toruń

2009: Falubaz Zielona Góra

2010: Unia Leszno

2011: Stelmet Falubaz Zielona Góra

2012: Azoty Tauron Tarnów

2013: Stelmet Falubaz Zielona Góra

2014: Stal Gorzów

2015: Unia Leszno

2016: Stal Gorzów

2017: Unia Leszno

2018: Unia Leszno

2019: Unia Leszno

Dowiedz się więcej na temat: fogo unia leszno

Reklama

Reklama

Reklama

Reklama

Strona główna INTERIA.PL

Polecamy

Dziś w Interii

Raporty specjalne

Rekomendacje