Artur Gac, Interia: Trochę czasu nie rozmawialiśmy, więc patrząc z szerszej perspektywy czy obserwuje pan u Władimira Semirunnija jakiekolwiek oznaki nasycenia sukcesem? Dostrzega pan syndrom nasyconego kota, czy wręcz przeciwnie?
Roland Cieślak: Zdecydowanie wręcz przeciwnie. Jestem bardzo zadowolony z tego, jak Władek przygotował się do kolejnego, poolimpijskiego sezonu. Przepracował całe lato bardzo solidnie, a już pierwsze starty przynoszą dobre rezultaty. Nie widać więc, żeby nasycił się ubiegłosezonowym sukcesem. Chce dalej udowadniać, że może być najlepszy.
Rozmawiałem w ostatnich godzinach z prezesem PZŁS Konradem Niedźwiedzkim, który użył bardzo wymownych słów. Patrząc na to, jak Władek wszedł w sezon i jakie już osiąga wyniki, w tym rekord Polski ustanowiony na torze w Heerenveen. Stwierdził: "Strach się bać, co będzie dalej".
- Rzeczywiście, mieliśmy taki plan, żeby Władek wszedł w sezon w nieco lepszej dyspozycji niż w poprzednich latach. W ostatnich dwóch sezonach Władek rozkręcał się w trakcie rywalizacji. Tym razem chciałem, żeby zaczął mocniej. Na razie ten plan przynosi efekty, choć oczywiście dopiero z perspektywy całego sezonu będziemy mogli ocenić, jak to się sprawdziło. Jestem jednak optymistycznie nastawiony. Władek jest w dobrej dyspozycji i sam czuje, że jest mocny. Z niecierpliwością czekam na jego pierwszy start w Pucharze Świata, podczas którego będzie mógł rywalizować z najlepszymi zawodnikami.
Mówimy o zawodach zaplanowanych na 13-15 listopada w Pekinie?
- Tak, zgadza się.
Dotknął pan sedna sprawy, czyli zmiany w sposobie przygotowań, która miała przynieść określone efekty. Pierwsze owoce już widać. Na ile ma pan poczucie, że ten cykl przygotowawczy daje pewność co do dyspozycji Władka w kolejnych miesiącach? Czy mimo wszystko z pewną dozą niepewności czeka pan na to, co przyniesie sezon? Najważniejsze starty dopiero po nowym roku, imprezą docelową będą mistrzostwa świata, ale czekają nas również mistrzostwa Europy.
- Sam jestem ciekawy, jak ten sezon będzie wyglądał. Oczywiście głównym celem są mistrzostwa świata, ale ważne będą również starty w Pucharze Świata. Władek nigdy nie zdobył medalu w tych zawodach, więc to także jeden z naszych celów - chcemy dobrze zaprezentować się w całym cyklu. Na początku sezonu jest w lepszej dyspozycji niż w poprzednich latach, ale mam nadzieję, że nie jest to jeszcze szczyt jego możliwości. Chciałbym umiejętnie utrzymywać formę i odpowiednio nią falować w trakcie sezonu. W poprzednim roku najważniejszy pik dyspozycji miał przypaść na igrzyska olimpijskie i mistrzostwa Europy. Tak właśnie się stało. Teraz chcę spróbować nieco innego podejścia i wprowadzamy pewne zmiany. Mam nadzieję, że przyniosą efekty. Pierwszy sezon po igrzyskach daje nam możliwość eksperymentowania.
Która zmienna treningowa w największym stopniu przyczyniła się do tego, że Władek już na początku sezonu prezentuje lepszą dyspozycję, a w kolejnych miesiącach chcecie inaczej zarządzać jego formą?
- Myślę, że przede wszystkim nieco wcześniej wprowadziliśmy na treningach tempo startowe, czyli prędkości docelowe, które zawodnik powinien osiągać podczas wyścigów. To chyba najważniejsza zmiana. Wcześniej większą część objętości treningowej realizowaliśmy na łyżwach, podczas spokojnej jazdy. Teraz ta objętość nadal jest utrzymywana, ale w większym stopniu realizujemy ją na rowerze.
Władek sporo jeździ na rowerze, a do tego startuje w zawodach kolarskich. W okresie przygotowawczym zwracały uwagę również jego wpisy w mediach społecznościowych, pokazujące, jak ogromne przewyższenia pokonuje w górach.
- Mieliśmy w tym roku więcej możliwości trenowania w górach. Zorganizowaliśmy więcej obozów wysokogórskich i maksymalnie wykorzystaliśmy ten czas. Władek i Eryk Marciniak, który również jest w naszej grupie i razem z nim startował w mistrzostwach Polski w kolarstwie na czas, to zawodnicy pozwalający na realizację takiego treningu. Sześć czy siedem godzin na rowerze nie stanowi dla nich większego problemu, nawet jeśli wiąże się to z pokonywaniem dużych przewyższeń. Jeśli chodzi o trening łyżwiarski, od początku skupiliśmy się na tempie startowym. Takich jednostek jest teraz bardzo dużo.
Mistrzostwo Polski w jeździe parami na czas, wywalczone przez Władka i Eryka, robi niesamowite wrażenie. Dla postronnego obserwatora to niemal rzecz bez precedensu: łyżwiarz szybki na chwilę zmienia dyscyplinę i od razu sięga po najcenniejszy medal.
- Tak. To w ogóle zabawna sytuacja, ponieważ w tym czasie byliśmy na obozie w Font-Romeu we Francji. Władek i Eryk naprawdę w ogóle nie przygotowywali się do tych zawodów. Znam przygotowania do startów kolarskich i wiem, jak powinien wyglądać bezpośredni okres przed zawodami. Oni tego nie robili. Po prostu pojechali do Polski prosto z pełnego cyklu treningowego, a przed startem mieli tylko jeden dzień odpoczynku. Mimo to zdobyli złote medale, i to z dużą przewagą. Cieszę się, że mam takich zawodników.
Można powiedzieć, że poniekąd jest to zawstydzające dla kolarzy. Zdobyli złoto mistrzostw Polski i ustanowili rekord trasy, deklasując rywali aż o 56 sekund (29 km trasy, średnia prędkość 51,8 km/h, czas 33.21).
- Nie chciałbym tego za bardzo aż tak nazywać, ale rzeczywiście... Myślę, że mógłbym wystawić jeszcze jedną parę łyżwiarzy i podejrzewam, że zajęliby drugie miejsce.
To w takim razie kogo widziałby pan w drugiej parze? Warto wyróżnić kolejnych zawodników.
- Mateusz Śliwka jest bardzo mocny na rowerze i sprawdziłby się w jeździe na czas. Podobnie Szymek Kwapisz. Tak naprawdę ogranicza ich tylko brak rowerów do jazdy na czas (uśmiech).
To kapitalna ciekawostka pokazująca, jakie predyspozycje mają zawodnicy w swojej koronnej dyscyplinie. Trenerze, wszyscy się zmieniamy i rozwijamy, a w młodym wieku te zmiany potrafią zachodzić szczególnie szybko. Gdyby porównał pan dzisiejszego Władka z zawodnikiem, którego oglądaliśmy podczas igrzysk olimpijskich w Mediolanie, co zmieniło się w nim najbardziej?
- Warto wrócić do okresu bezpośrednio po igrzyskach. Na początku przygotowań Władek miał bardzo dużo obowiązków medialnych i pozasportowych. Trochę mnie to irytowało, ponieważ najbardziej zależy mi na tym, żeby zawodnik mógł realizować plan treningowy. Przez pewien czas trudno było nam się na tym skupić, bo ciągle pojawiały się kolejne zobowiązania, wyjazdy i spotkania. Oczywiście rozumiem, że był to moment, w którym Władek musiał się tym wszystkim zająć.
Jednocześnie już w kwietniu odbyliśmy bardzo poważną rozmowę. Powiedziałem mu: zdobyłeś medal olimpijski, ale to już historia i przeszłość. Teraz czas na coś nowego. Musimy skupić się na tym, co przed nami, na dalszej karierze, kolejnych sukcesach i medalach.
- Masz medal olimpijski i on już jest twój, ale możesz go schować do szafy, bo teraz zaczynamy nowy rozdział. W moich oczach nie możesz już funkcjonować wyłącznie jako medalista olimpijski. Traktuję cię tak samo jak każdego innego zawodnika. Mamy wspólnie realizować plan, współpracować i koncentrować się na przyszłości.
Jak podszedł do tych słów?
- Władek dobrze to zrozumiał. Nie traktuję go jak wielkiej gwiazdy, tylko jak zawodnika, który ma wykonać swoją pracę. I rzeczywiście taki jest. Nie wywyższa się, nie wykorzystuje medalu olimpijskiego w żaden sposób. Mam wrażenie, że wciąż cechuje go ogromna pokora. To ważne również dla pozostałych zawodników i całej grupy. Myślę więc, że pod tym względem niewiele się zmienił. Nadal jest tak samo głodny rywalizacji i chce być jak najlepszy. Mam nadzieję, że doświadczenie zdobyte podczas igrzysk da mu jeszcze większą pewność siebie w kolejnych międzynarodowych startach.
Niewielu sportowców staje na olimpijskim podium. W przypadku Władka mamy jednak zawodnika, który wciąż chce więcej. Już po zdobyciu srebrnego medalu mówił, że marzy mu się walka o złoto. Czy w takiej sytuacji trzeba czasem wręcz brutalnie sprowadzić zawodnika na ziemię, żeby nie zachłysnął się sukcesem? Bo to mogłoby oznaczać początek końca.
- Dokładnie tak wyglądała nasza rozmowa. Właśnie o to mi chodziło. Władek ma 23 lata i naprawdę wiele jeszcze przed nim. Może osiągnąć bardzo dużo, zarówno ze mną jako trenerem, jak i w przyszłości z kimś innym. To nie ma znaczenia. Najważniejsze, żeby nadal się rozwijał. Powinniśmy patrzeć przede wszystkim na sportowców, którzy zdobyli dziesięć medali olimpijskich, a nie na tych, którzy mają jeden.
Czyli poprzeczkę trzeba stale podnosić. W przeciwnym razie człowiek mógłby poczuć się w pełni nasycony sukcesem. Podoba mi się to podejście, bo pokazuje też, że pan jako trener wchodzi razem z Władkiem na kolejny poziom. Dotyczy to nie tylko wymagań sportowych, lecz także umiejętności miękkich, które trzeba rozwijać.
- Zgadza się. W pracy trenera bardzo ważne są umiejętności miękkie, rozmowy o charakterze psychologicznym i indywidualne podejście do zawodnika. To ogrom pracy.
Jak w takim razie będą wyglądały najbliższe starty? Przed wami mistrzostwa Polski (22-25 października), ale na ile to będzie istotny start?
- Dla pozostałych zawodników będą to przede wszystkim starty istotne w kontekście kwalifikacji do Pucharów Świata. Dla Władka będzie to mocne przetarcie i okazja do sprawdzenia, na jakim poziomie jest obecnie. Chcemy przejechać wszystkie zaplanowane biegi. Rozważamy również start na dystansie 1000 metrów podczas mistrzostw Polski, ponieważ Władek uzyskał super czas na teście kontrolnym w Heerenveen. Jest więc szansa, że wywalczy także o kwalifikację do Pucharów Świata na tym dystansie.
- Dla niego same starty będą bardzo mocnym treningiem. Oczywiście, jeśli przy okazji uda się uzyskać dobry wynik, tym lepiej. Będziemy chcieli wyciągnąć z tych występów jak najwięcej. Na tym etapie zależy nam przede wszystkim na sprawdzaniu się w rywalizacji, a nie wyłącznie na pracy treningowej.
Czy sukces w Mediolanie, który wywołał spore zainteresowanie, przełożył się na realne zmiany dla całej dyscypliny? Mam wrażenie, że społeczeństwo przez chwilę żyło sukcesem łyżwiarstwa, ale później uwaga skupiła się przede wszystkim na samym Władku. Czy zauważył pan konkretne korzyści dla całej grupy? Większe środki, większy komfort organizowania zgrupowań, lepsze warunki przygotowań?
- Jest tak jak wcześniej, ale wcześniej również było bardzo dobrze. Jako trener przygotowuję przed sezonem cały plan zgrupowań i wszystkiego, czego potrzebuje nasza grupa. Mamy wszystko, co niezbędne. Mieliśmy to w ubiegłym roku i mamy również teraz, więc naprawdę nie mogę na nic narzekać. Jest równie dobrze jak wcześniej.
Pan sam coraz swobodniej czuje się w kontaktach z mediami? Pamiętam początki, kiedy miałem wrażenie, że obecność dziennikarzy trochę pana przytłaczała. Dzisiaj czuje się pan w tych kontaktach jak ryba w wodzie?
- Nie powiedziałbym (śmiech). To pierwsza rozmowa z jakimkolwiek dziennikarzem chyba od pół roku. Nie rozmawiałem z nikim, po prostu nie jest to coś, do czego odczuwałbym szczególną potrzebę, żeby robić częściej.
Rozmawiał Artur Gac, Interia
Chcesz porozmawiać z autorem? Napisz: artur.gac@firma.interia.pl











