Władimir Semirunnij z wiadomością do wszystkich Polaków. Jednoznacznie po medalu

Żeby dokładnie odpowiedzieć, jak smakuje srebrny medal olimpijski, Władimir Semirunnij leciutko chwycił go w zęby. A poproszony, by powtórzył do zdjęciowego kadru, zrobił to ponownie. I po tym od razu powiedział: - Smakuje dobrze. Jest ciężki, naprawdę ciężki. Również jest ciężki w tym sensie, że naprawdę dużo na niego pracowałem - powiedział nam nowy bohater polskiego sportu, arcyspecjalista od łyżwiarstwa szybkiego, a tak naprawdę wyczerpującego dystansu 10 000 m.

Od razu w pierwszych słowach wiedział, komu należą się szczególne podziękowania za wkład w ten życiowy sukces. - Dziękuję mojemu trenerowi. Nie jeden ja czekałem, wyczekując na rozwój wypadków. Siedziałem ze szkoleniowcem i widziałem, że on też bardzo się stresuje. Zrobiliśmy to! - uśmiechnął się 23-latek.

Przyznał, że oczekiwanie na ostateczne rozstrzygnięcie, od momentu gdy w trzeciej parze stanął do rywalizacji, było najdłuższą godziną w jego życiu. - Naprawdę już nie mogłem się doczekać, kiedy nastąpi koniec. Najważniejsza rada dla zawodników, którzy będą w takiej sytuacji, to nie patrzeć na tablicę ile rund zostało - roześmiał się wicemistrz olimpijski, reprezentant klubu Pilica Tomaszów Mazowiecki.

To Władimir Semirunnij wyciągnął rękę do Polski, gdy Rosja rozpoczęła pełnoskalową wojnę w Ukrainie. Był przeciwny inwazji zbrojnej, a nasz kraj to docenił i wyciągniętą rękę mocno chwycił.

Bardzo uczciwie podszedł do pytania o to, komu chciałbym zadedykować ten medal. Naprawdę nie szukał osób, dla których mógłby to zrobić. Wskazał jedną osobę. - Dedykuję go sobie - jakby się zawstydził.

I raz jeszcze podkreślił, jak bardzo pragnie, by nikt nie miał wątpliwości odnośnie tego stosunku do Polski. - Paszport to jedno, ale jak wszyscy mi mówią "jesteś nasz", to czuję się w domu - odparł.

Udało mi się współuczestniczyć w bardzo wymownym momencie, zaraz przy polskim teamie, gdy po rywalizacji ostatniej pary okazało się, że Władimir zdobył wicemistrzostwo. Od razu powiedział, że celował w złoto. To dlatego z taką starannością opanował hymn "Mazurka Dąbrowskiego". Odśpiewał go uroczyście już podczas niedawnych mistrzostw Europy w swoim miejscu zamieszkania, w Tomaszowie, ale miał chrapkę, by powtórka miała miejsce na podium w Mediolanie.

- Naprawdę też chciałem tutaj to uczynić. Jeszcze trochę go trenowałem - zdradził. Mimo, że różne myśli kotłowały mu się w głowie, jak na profesjonalistę przystało przyznał, że przecież cztery lata zlecą jak z bicza strzelił i znów będzie walczył o złoto na najważniejszej imprezie sportowej świata. I pochwalił wszystkich, którzy pomogli mu osiągnąć życiowy sukces. - Nie mam w tym sezonie nic do narzekania, naprawdę. To był taki pierwszy mój sezon, w którym myślałem tylko o treningach. I tylko o igrzyskach. Naprawdę nic innego nie zaprzątało moją głowę - podkreślił.

Piękny moment sportowego uniesienia to jedna strona medalu. Drugą jest rozłąka z rodzicami, którzy mieszkają w Rosji. Opowiedział o tym korespondentowi Interii.

Przyznał, że od razu po zdobyciu medalu do nich zadzwonił. - Mama nie odbierała, nie wiem dlaczego, bo do niej też wszyscy dzwonią. Ale dobrze, że tata odebrał. Powiedział, że jestem najlepszym synem, a on jest najlepszym ojcem. Odpowiedziałem mu, że dziękuję, iż naprawdę wierzyli we mnie - zaznaczył.

Z Mediolanu - Artur Gac