Przyjaciółka Świątek wprost ws. Igi. Najbardziej zabolało ją jedno

W kwietniu Maja Chwalińska odnotowała duży zawodowy sukces, wygrywając turniej WTA 125 w Oeiras w Portugalii, a po drodze odprawiając wyżej notowane rywalki z Beatriz Haddad Maią na czele. "To do tej pory mój największy triumf w karierze" - komentuje teraz, już na chłodno, w rozmowie z TVP Sport. I przyznaje, że zwyciężyła mimo sporego zmęczenia po udziale w Billie Jean King Cup.

Dzięki wygranej Chwalińska zajmuje obecnie 113. miejsce w rankingu WTA. To dla niej najwyższa lokata w karierze. Jeśli wszystko potoczy się po jej myśli, awans do pierwszej "setki" będzie realny. Lecz dobrze wie, że nic nie przyjdzie samo. Musi włożyć w to wiele pracy. "Od lat marzę o 'setce'. Nie ma się co oszukiwać - to byłby dla mnie ogromny 'skok', ponieważ byłabym w turniejach głównych Wielkiego Szlema. Punktów i pieniędzy byłoby więc więcej. Od samego myślenia to jednak nie przyjdzie" - deklaruje.

Teraz jest w dobrym momencie życia i kariery, lecz nie zawsze bywało kolorowo. W 2019 roku przeżyła trudne chwile, choć - jak sama zaznacza - najgorszy był dla niej przełom 2020 i 2021 roku. "W moim życiu nałożyło się wtedy dużo rzeczy" - wspomina i przyznaje, że przyszło jej zmierzyć się z depresją.

"Co ciekawe, przez jakiś czas nie myślałam, że mam depresję. Nie domyślałam się. Zawsze bardzo dużo trenowałam i czułam, że i tak robię za mało; byłam cały czas przemęczona. W pewnym momencie przez brak wiary w siebie i niską samoocenę nie potrafiłam wyjść z domu. Miałam nawet problem z tym, by wstać z łóżka" - opowiada.

Postawiła wówczas na współpracę z psychologiem sportowym, dużo pomogli jej również rodzice oraz przyjaciele. "Wtedy tak naprawdę zobaczyłam, kto jest mi bliski" - ocenia i dodaje, że prawdziwym przełomem było dla niej odrzucenie poczucia winy w momencie, w którym mniej trenuje, oraz zaprzestanie doprowadzania się do stanu wielkiego przemęczenia.

Poważniejszą karierę zaczynała właściwie równolegle z Igą Świątek. Razem występowały w turniejach, do dziś zresztą przyjaźnią się i, gdy jest okazja, lubią spędzać wspólnie czas. Życie napisało scenariusz, w którym, gdy Iga rozpoczęła wspinaczkę na tenisowy szczyt, Maja była w dołku.

"Kiedy pojawił się u mnie stan depresyjny, Iga 'wystrzeliła'. Byłam z niej ogromnie dumna, ale wiązało się to też z tym, że zaczęli do mnie dzwonić dziennikarze. Pytali wyłącznie o nią. Zgadzałam się na kolejne wypowiedzi, bo nie miałam doświadczenia i nie wiedziałam, jak powiedzieć 'nie'. Czułam jednak, że 'kim ja jestem, by mówić o Idze Świątek'. Dopiero później nauczyłam się odpowiadać, że przyjaźnimy się i bardzo ją szanuję, ale jeśli chcecie co o niej wiedzieć, to pytajcie ją. Do tej pory zdarzają się takie pytania, ale odpowiedź jest zawsze taka sama: 'To nie jest pytanie do mnie'" - zaznacza.

Porównania do przyjaciółki z kortu były dla niej bolesne. "Przyznam - wtedy jeszcze gorzej czułam się sama ze sobą, bo wiedziałam, że jesteśmy w tym samym wieku, a ona jest tak wysoko i wygrywa turnieje... A gdzie ja jestem? Gdy wygrała pierwszy Roland Garros, miałam kontuzję nadgarstka. Grałam wtedy miękką gąbką i małą rakietką do kara. Czułam się tak źle sama ze sobą, że porównania oddziaływały na mnie mocniej niż zwykle. Nie było to łatwe" - tłumaczy.

I wyjaśnia, jak to jest z bliskimi relacjami w tenisie. Nie ma ich za wiele i po prostu trudno je utrzymać. "To sport wysoce indywidualny, z rywalkami gra się twarzą w twarz. Nie wiem, czy zawsze można pozwolić sobie na stuprocentową szczerość, która wystąpiłaby automatycznie w 'standardowej' relacji" - podsumowuje.