Piotr Jawor: Jest pani chyba jedną z niewielu osób, które nie czekają na koniec roku, bo 2025 był dla pani wyjątkowo udany.
Agata Kaczmarska: - Chyba jednak jest trochę inaczej, bo dla mnie sezon już się skończył, więc czekam na 2026 rok, by zmierzyć się z kolejnymi wyzwaniami (śmiech). Wierzyłam, że w którymś momencie taki rok nastąpi, bo nasze poświęcenie i treningi musiały przynieść efekt, inaczej nie miałoby to sensu. Zaczęłam przygotowania z pełną wiarą, choć nie spodziewałam się, że będę musiała przejść operację kręgosłupa, a z początkiem roku zmagać się ze złamaniem palca.
Ostatnie lata nie były dla pani zbyt udane. Nie wkradło się wtedy zwątpienie, czy to wszystko w ogóle ma sens?
- Niestety, ale zaczęły się u mnie problemy zdrowotne, do tego moja mama zmagała się z chorobą nowotworową. Następnie okazało się, że ja także posiadam gen za to odpowiedzialny. Wtedy pojawiły się pytania, kiedy i czy w ogóle decydować się na zakładanie rodziny. Zaszłam w ciążę, ale ją straciłam, bo okazało się, że przez ten gen mojemu dziecku przestaje bić serce... Pomyślałam, że to znak, że powinnam jeszcze zostać przy sporcie. Zdecydowałam, że do Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles w 2028 r. oddaję się sportowi. Zresztą ja nigdy nie potrafiłam usiedzieć w jednym miejscu. Jak miałam kontuzję palca, to uderzałam łokciem w worek. Wiedziałam, że reszta ciała musi być gotowa do boksowania.
Zaczęły się u mnie problemy zdrowotne, do tego moja mama zmagała się z chorobą nowotworową. Następnie okazało się, że ja także posiadam gen za to odpowiedzialny. Wtedy pojawiły się pytania, kiedy i czy w ogóle decydować się na zakładanie rodziny
Ciała to jedno, ale co z psychiką? Ma pani za sobą bagaż niezwykle bolesnych doświadczeń.
- Gdzieś przeczytałam, że życie w dużej mierze składa się z problemów, więc musimy je przezwyciężać. Niczyje życie nie jest usłane różami. Nie znam osoby, której wszystko układa się idealnie.
Ale nie wszyscy otrzymują takie ciosy jak utrata dziecka.
- Nie było lekko, ciężkich chwil było dużo, ale to w pewnym sensie mnie wzmocniło. Mama mówiła mi: "Córciu, ile Ty jeszcze w tym swoim życiu będziesz musiała przejść?". Ale to m.in. ona mnie motywowała, w końcu wyszła z choroby nowotworowej. Mówiłam sobie, że skoro ona zwyciężyła, to ja też dam sobie radę. Bez walki w życiu nie da się nic zrobić.

O bycie matką też będzie pani walczyła?
- Oczywiście, nie wyobrażam sobie, by było inaczej. Jestem w kontakcie z dietetykiem, który zajmuje się także niepłodnością kobiet i rozmawialiśmy o tym, co należy zrobić, by drugi raz nie doszło do takiej sytuacji. Jestem po badaniach hormonalnych i wiele już wiem. Ten dietetyk spotkał się już z przypadkami podobnymi do mojego i jego pacjentki donosiły ciążę. Należy jednak wcześniej rozpocząć suplementację, brać odpowiednie leki i być pod ciągłą opieką lekarza.
W tym roku mocno postawiła pani na boks, choć sezon też nie zaczął się kolorowo.
- Doznałam przeciążeniowego złamania palca i nie poleciałam na Puchar Świata do Brazylii. Do końca też ważyło się, czy uda mi się wystąpić w Warszawie. Uderzałam tą kontuzjowaną ręką, tłumacząc sobie, że przecież przy takim uderzeniu kciuk mnie nie boli. Narzeczony krzyczał na mnie, że przez to palec się nie zrośnie, ale na turniej w Warszawie zdążyłam.
Najważniejsze były jednak przygotowania do mistrzostw świata.
- Na zgrupowania dawałam z siebie 200 procent. Dawno nie było takiej sytuacji, żebym na treningach płakała. Chciałam jednak zrobić wszystko najlepiej jak się da, a podczas mistrzostw trener powiedział, żebym już się tylko bawiła (śmiech).
Mistrzostwo świata zdobyła pani w kategorii +80 kg, ale podczas Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles chce pani wystąpić w wadze do 75 kilogramów.
- Tak, i w tej kategorii muszę startować już w przyszłym roku. Wagę muszę jednak zbijać z głową, ale wiem jak to zrobić, bo kiedyś ważyłam nawet ponad 100 kg. Wiem, że nie można tego robić szybko, bo później zaczynają się problemy hormonalne, a to skutkuje powrotem wagi. Teraz to jednak tylko pięć kilogramów, spokojnie zbiję je w styczniu i lutym. Inna sprawa, że jestem łakomczuchem i to już się nie zmieni do końca życia, ale potrafię jeść tak, żeby znalazło się miejsce nawet na deserek (śmiech).
Rozmawiał Piotr Jawor














