Kiedyś nie wierzył w siebie. Dziś ma być filarem reprezentacji Polski

Kiedy Grbić ogłosił pierwsze powołania, to właśnie nazwisko Janusza znalazło się na świeczniku. Nie dlatego, że jego obecność na liście była zaskoczeniem. Po znakomitym sezonie zwieńczonym wygraniem z Grupą Azoty ZAKS-ą Kędzierzyn-Koźle Ligi Mistrzów blisko 28-letni zawodnik był naturalnym kandydatem do gry w reprezentacji.

Wśród powołanych zabrakło jednak Fabiana Drzyzgi. Nieobecność dwukrotnego mistrza świata odbiła się największym echem, choć na liście nie było też m.in. Michała Kubiaka. Kapitan kadry zrezygnował jednak z gry u Grbicia kilka tygodni wcześniej. Drzyzga chciał nadal występować w kadrze. Przy jego braku stało się jasne, że to Janusz ma wziąć w swoje ręce stery drużyny.

Mecze Ligi Narodów to potwierdzają. Janusza zabrakło na pierwszym turnieju, ale później, gdy do gry wrócili pierwszoplanowi zawodnicy, siatkarz ZAKS-u wskoczył do składu. Grbić, który niemal w każdym meczu wystawia inną szóstkę, stawiał na Janusza w meczach z najtrudniejszymi przeciwnikami - Brazylią i USA. Zawodnik pochodzący z Nowego Sącza rozpoczął również wtorkowe starcie z Iranem.

Jego rywalami do gry są doświadczony Grzegorz Łomacz i debiutujący w tym sezonie w kadrze Jan Firlej. I choć Grbić wzbrania się przed rozmowami o podstawowej szóstce kadry, o pierwszoplanowej roli Janusza w odnowionej kadrze są przekonani niemal wszyscy. Wszyscy poza samym zawodnikiem.

- Kto jest przygotowywany do gry w pierwszej szóstce? O to trzeba pytać trenera. Kiedy wychodzę na boisko, chcę zagrać jak najlepiej. Czy czuję się “jedynką" na rozegraniu? Ciężko powiedzieć. Za mną dopiero kilka meczów. Doświadczenie w kadrze w tym sezonie minimalne. Nie skupiam się na tym. Gdy dostaję szansę, chcę wypaść jak najlepiej. A te wszystkie rzeczy, które dzieją się dookoła, mogą tylko mnie rozproszyć. A nie o to chodzi - mówi Interii siatkarz.

Janusz nie jest w kadrze nowicjuszem. Jego talent dostrzegł poprzedni selekcjoner Vital Heynen, który dawał mu szanse w Lidze Narodów. Przed rokiem rozgrywającego z gry wykluczyła kontuzja. Gdyby nie uraz, mógłby powalczyć o miejsce w kadrze na igrzyska olimpijskie.

Dość niewielkie doświadczenie w kadrze sprawia, że Janusz dopiero szuka na boisku zgrania z Kurkiem. Zrozumienie z podstawowym atakującym jest dla rozgrywającego jedną ze spraw fundamentalnych. Drzyzga z Kurkiem rozegrali dziesiątki, jeśli nie setki wspólnych meczów. Janusz ma ich na koncie zaledwie kilka.

- Z każdym momentem na boisku na pewno będziemy wyglądali lepiej. Z Iranem były dobre chwile, ale i takie, w których musieliśmy rozmawiać, co i jak, co robić w takiej sytuacji. Niektóre zdarzyły się pierwszy raz akurat w tym meczu. Czas spędzony razem dużo daje, ale nie chodzi tylko o Bartosza Kurka i o mnie. Tak samo Janek Firlej czy Grzesiek Łomacz, choć jest w kadrze dłużej. Każdy potrzebuje jak najwięcej gry. Po to są te mecze. A że czasami coś nie wyjdzie... Trzeba wyciągać wnioski - przekonuje Janusz.

Kurek współpracę z nowym rozgrywającym kadry ocenia w samych superlatywach. Po spotkaniu z Iranem podkreślał, że wygląda to “bardzo dobrze" i nie ma do niego żadnych zarzutów.

Podobnego zdania są eksperci. Ryszard Bosek, były selekcjoner kadry i mistrz olimpijski z Montrealu, jest przekonany, że rozgrywający udźwignie presję związaną z grą w kadrze.

- Kto nie próbował rozgrywać, nie wie, jak ciężki to kawałek chleba. Janusz jest już doświadczony w klubie, ale w reprezentacji do tej pory nie. Potrzebuje ogrania, przeglądu sytuacji. Z Iranem zagrał tak, jak wszyscy: było po nim widać, że się męczy. Ale bez problemu da sobie radę. W klubie zawodnicy grają i trenują razem przez pół roku. W kadrze Janusz rozegrał dopiero kilka meczów z kolegami. Widać, że np. z Aleksandrem Śliwką zna się lepiej, a z Bartoszem Bednorzem gorzej. To wszystko jest kwestią rozgrywania wspólnych spotkań. To mecz jest weryfikacją: potrzeba większej koncentracji, są kibice, odpowiedzialność - opisuje Bosek.

Janusz od presji również nie ucieka: - Oczywiście, że jest. Zainteresowanie kadrą i siatkówką jest ogromne. Mamy drużynę, w której jest na tyle jakości, że musi wygrywać. Presja jest duża, ale trzeba sobie z nią radzić. Tak to wygląda w profesjonalnym sporcie.

Nad Januszem eksperci rozpływają się już co najmniej od dwóch sezonów. Przez lata jego problemem były kontuzje, często musiał godzić się z rolą rezerwowego w klubie. Jego talent na dobre rozkwitł w Treflu Gdańsk, gdzie trenował go Michał Winiarski. W poprzednim sezonie bez problemów wszedł ZAKS-ie w buty Benjamina Toniuttiego, uważanego za jednego z najlepszych rozgrywających świata.

Sam siatkarz nie zawsze był jednak pewien swoich możliwości. Bosek pamięta, że już w AZS-ie Częstochowa, w którym pracował, Janusz przejawiał wielki talent. - Miał 17 lat i już wtedy dobrze się zapowiadał. Zmieniał kluby, zbierał doświadczenie. Widać, że od pewnego czasu zaczął poważnie traktować siatkówkę. Był taki moment, że nie był o sobie przekonany. A później zrozumiał, że może być światowej klasy rozgrywającym i wziął się poważnie do roboty. To widać - podkreśla mistrz z Montrealu.

W tym sezonie Janusz powinien w końcu poprowadzić grę reprezentacji Polski na dużym turnieju, czyli rozpoczynających się pod koniec sierpnia mistrzostwach świata. Wcześniej jednak kadra musi dokończyć rozgrywki Ligi Narodów. Dziś zagra w Gdańsku z Chinami - początek spotkania o godz. 20. Transmisja w Polsacie Sport i na Polsat Box Go, relacja tekstowa w Interii.

CZYTAJ TEŻ: Wielcy rywale reprezentacji Polski wracają do gry. Dali popis w Gdańsku