Grać, czy przeszkadzać? Michniewicza dylemat!
Na razie wrażenie jest takie, że kadra Czesławowi Michniewiczowi się rozpada. Media dbają o histerię, związaną z każdym urazem – mniej lub bardziej poważnym. Tymczasem kilku piłkarzy odnalazło swoje nowe piłkarskie szczęście - już błysnęło. Już stwarza nadzieję, czego symbolem jest Arkadiusz Milik.
Selekcjoner Biało-Czerwonych, Czesław Michniewicz za chwilę powoła kadrę na wrześniowe mecze Ligi Narodów - z Holandią i Walią. Mówi się o 28-30 nazwiskach. To maksimum. W czerwcu popełniony został błąd, gdyż powołania dostało 39 zawodników (odmówił ostatecznie jeden z nich - Gabriel Slonina) i jedna czwarta z nich opuściła zgrupowanie sfrustrowana. Michniewicz w maju zapowiadał, że kadra musi być gotowa do zmiany systemu gry - nawet nie z meczu na mecz, ale w trakcie spotkania. To założenie - w moim przekonaniu - też okazało się błędne. Reprezentacja Polski nie jest gotowa do tego, szczególnie wobec ogromu eksperymentu personalnego.
Michniewicz to inteligentny trener. Na pewno zarejestrował wypowiedź Roberta Lewandowskiego po meczu z Belgią w Warszawie. Gdyby kapitan nie chciał nic powiedzieć, to ominąłby "strefę mieszaną". Tymczasem stanął przed reporterami w katakumbach PGE Narodowego. I jego wypowiedź była bardzo stanowcza. Sprowadzała się do hasła: tak grać nie można! "Lewy" dowodził, że "gdy gramy odważniej, lepiej wyglądamy i w defensywie". Jestem pewny, że Michniewicz zapisał sobie kilka kluczowych zdań, podkreślił je, ba, dodał kilka wykrzykników. I gdy dojdzie do spotkania Michniewicz-Lewandowski omówią to w szczegółach. Bo to najważniejszy dylemat Michniewicza: grać, czy przeszkadzać? Polska w czerwcu 2022 chciała przede wszystkim przeszkadzać. I często była bezradna. Biegaliśmy za piłką nawet z rezerwami Walii, nie mówiąc o dwumeczu z Belgami. Tylko konfrontacja z Holandią - choć też biegaliśmy za piłką - dała trochę nadziei.
Obejrzyj cały odcinek na kanale "Prawda Futbolu"
Sama defensywa to jednak zabójstwo dla mentalności Polski - szczególnie w erze Lewandowskiego. Kapitan znowu jest w życiowej formie, stąd nie można tego zaprzepaścić. Skazać RL9 na frustrację, której wyrazem z Belgią była nawet mowa ciała. A Piotr Zieliński biegał od jednego Belga do drugiego i napawało to przerażeniem. Bo "Zielu" i tak nie był w stanie odzyskać żadnej piłki, gdy reszta formacji cofała się. Jakże inaczej wyglądał mecz ze Szwecją w Chorzowie. Michniewicz w najważniejszym meczu swojej selekcjonerskiej kadencji tyleż myślał o defensywie, co o możliwościach w ofensywie. Obok Lewandowskiego pojawili się Sebastian Szymański i Zieliński. W drugiej linii operowali Kuba Moder i Krystian Bielik, którzy też mają walory w ofensywie, podobnie jak boczni obrońcy, Matty Cash i Bartosz Bereszyński. Wydawało mi się, że skład ze Szwecją będzie bazą dla Michniewicza. Tak się nie stało - także z powodu urazów. Rolę selekcjonera jest szukanie rozwiązań. Moc z barażu jeszcze jest - bo jest awans, wielka impreza. Czerwiec trochę osłabił selekcjonera, ale wrzesień może dać efekt w oparciu o mądre ruchy, jeśli chodzi o personalia i taktykę. Michniewicz potrafił odrzucać samo murowanie w ważnych meczach swojej kariery. I przynosiło to dobre efekty. Oby tak było w Katarze...
Roman Kołtoń, "Prawda Futbolu"
