Reklama

Reklama

MŚ Rosja 2018

Wybór Orła Wszech Czasów. Józef Młynarczyk - sylwetka

- W latach 80. był jednym z najlepszych bramkarzy w Europie, bardzo cenionym. A do tego Józek jako jedyny z polskich golkiperów osiągnął największe sukcesy tak w piłce klubowej, jak i reprezentacyjnej. Drugiego takiego nie było – tak o Józefie Młynarczyku mówi Andrzej Dawidziuk, były trener bramkarzy w reprezentacji Polski i wychowawca kilku cenionych golkiperów. Józef Młynarczyk to jeden z nominowanych w plebiscycie eurosport.interia.pl i RMF FM na najlepszego polskiego piłkarza w historii.

Takie bowiem są fakty - Józef Młynarczyk sięgnął po największe klubowe trofea z FC Porto (Puchar Europy, Superpuchar Europy, Puchar Interkontynentalny), a z reprezentacją Polski zajął trzecie miejsce na mundialu w Hiszpanii. Był też na mundialu w Korei Południowej, jako trener bramkarzy, co podkreśla Andrzej Dawidziuk: Dostąpił tego zaszczytu jako piłkarz i trener.

Reklama

Przygodę z futbolem Młynarczyk rozpoczął w Nowej Soli - mieście w województwie lubuskim, z którego do wielkiego futbolu było raczej dalej niż bliżej. Najpierw mecze z kolegami, na podwórku, na szkolnych przerwach, a później pierwszy klub - Astra Nowa Sól. Jak sam po latach wspominał, grał na każdej pozycji, a w sztuce bramkarskiej zaczął szkolić się dopiero w wieku 16 lat. Czy to właśnie pomogło mu później osiągać największe sukcesy grubo po trzydziestce? - Nie sądzę by to miało znaczenie. Józek zawdzięczał wszystko swojemu charakterowi i determinacji - ocenia Andrzej Dawidziuk.

Później była seniorska drużyna Dozametu, czyli dzisiejszej Arki Nowa Sól, ale na poziomie ligi okręgowej ciężko śnić o wielkiej przyszłości. Przełom nastąpił w 1974 roku, gdy 21-letniego bramkarza ściągnął do drugoligowego BKS Stal Bielsko-Biała Antoni Piechniczek, były gracz Legii Warszawa i Ruchu Chorzów, który od roku zajmował się pracą szkoleniową w tym klubie. To właśnie z Piechniczkiem drogi "Młynarza" związały się na wiele lat - był u niego bramkarzem w Odrze Opole, reprezentacji Polski (choćby podczas mundiali w Hiszpanii i Meksyku), razem pracowali w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Z Odrą Opole, do której Młynarczyk trafił w atmosferze małego skandalu, bo bez zgody poprzedniego klubu wystąpił w sparingu pod inną tożsamością, nie udało się osiągnąć wielkich sukcesów, choć szanse były. Zwłaszcza w sezonie 1978/79, gdy piłkarze z Opola wygrali rundę jesienną. Po słabszej wiośnie z klubu odszedł jednak Piechniczek, a rok później - także Młynarczyk. Trafił do Widzewa Łódź, który budował już swoją legendę.

"Młynarz", zwany też "Kolbą", był już czołowym bramkarzem ligi, pięciokrotnym reprezentantem Polski. Małym zawirowaniem dla piłkarza były na pewno słynne wydarzenia z końca listopada 1980 r., które przeszły do historii pod hasłem "Afery na Okęciu". Przed wylotem na zgrupowanie do Włoch i mecz eliminacji do mundialu z Maltą, bramkarz Widzewa stawił się na lotnisku w stanie nietrzeźwym, co rozdmuchali obecni na Okęciu dziennikarze. Piłkarza chciano usunąć z kadry, ale wstawili się za nim inni reprezentanci: Zbigniew Boniek, Stanisław Terlecki i Władysław Żmuda. Przeciwko Malcie wszyscy nie zagrali, ale sprawa miała dalsze konsekwencje, bo piłkarze zostali zdyskwalifikowani, a trener Ryszard Kulesza zdymisjonowany. Zastąpił go Piechniczek.

Młynarczyk nie był piłkarzem, który zawsze stosuje się do reguł zapisanych w klubowych regulaminach. Sam po latach wspominał, że trener Piechniczek "miał ze mną parę problemów wychowawczych, ale jakoś z tego wyszliśmy". Po aferze na Okęciu został jednak zawieszony - wiosną nie mógł grać w Widzewie, do reprezentacyjnej bramki wrócił we wrześniu 1981 r., choć miał być odsunięty na dwa lata. U Piechniczka był jednak numerem jeden.

W Widzewie "Młynarz" dwukrotnie mógł cieszyć się z mistrzostwa Polski, do tego doszły niesamowite mecze w europejskich pucharach (półfinał Pucharu Europy), wielkie starcia, m.in. z Juventusem czy Liverpoolem. Po trzecim miejscu na mundialu w Hiszpanii Młynarczyka znał już cały piłkarski świat. Nie mógł jednak jeszcze kontynuować kariery na Zachodzie, bo uniemożliwiały to komunistyczne przepisy. Zmienić klub udało się dopiero w 1984 r., gdy bramkarz reprezentacji przeniósł się do Bastii. Znacznie ważniejsze były jednak przenosiny do FC Porto pod koniec 1985 r. 33-letni golkiper wkrótce odniósł sukcesy, o jakich pewnie jako dziecko nie marzył.

Od razu wskoczył do bramki, a pierwszy mecz - już 6 stycznia - wypadł z liderem Benficą, która miała cztery punkty przewagi nad Porto. Na Stadionie Światła padł remis 0-0, Młynarczyk zebrał świetne oceny, a w dalszej części sezonu znacząco pomógł "Smokom", które ostatecznie wyprzedziły Benficą i sięgnęły po tytuł. Dało to możliwość startu w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych, czyli najważniejszych z klubowych rozgrywek. Po wyeliminowaniu czterech klubów, w tym Dynama Kijów w półfinale, "Smoki" awansowały do finału. Na wiedeńskim Praterze doszło do kolejnej sensacji - FC Porto z Młynarczykiem w bramce ograło faworyta Bayern Monachium 2-1!  I poszło za ciosem - następnym było pokonanie Ajaksu w Amsterdamie w pierwszym meczu o Superpuchar Europy, wygrana w Tokio z Penarolem Montevideo po dogrywce 2-1 w starciu o Puchar Interkontynentalny, aż wreszcie 1-0 w rewanżu z Ajaksem. Do tego doszło drugie mistrzostwo kraju z FC Porto, krajowy puchar, ale też - niestety - poważna kontuzja barku. Piłkarz zdecydował się na zakończenie kariery. - W latach 80. to był jeden z najlepszych bramkarzy w Europie, bardzo ceniony, na równi z Haraldem Schumacherem, Jean-Marie Pfaffem, Rinatem Dasajewem czy Dino Zoffem. A w niektórych elementach był nawet lepszy, co zawdzięczał swojej niesamowitej sprawności - ocenia Dawidziuk.

W reprezentacji Polski Młynarczyk rozegrał 42 oficjalne mecze. Niby niewiele, ale trzeba też pamiętać, że debiutował w niej jako 26-latek. Na mundialu w Hiszpanii wystąpił we wszystkich siedmiu spotkaniach - "Biało-Czerwoni" po raz drugi w historii sięgnęli po trzecią pozycję. Apetyty na sukces w Meksyku cztery lata później też były spore, ale niestety przygoda naszej kadry zakończyła się na pierwszym meczu fazy pucharowej z Brazylią.

Po zakończeniu kariery zawodniczej Młynarczyk zaczął pracować z bramkarzami w klubach i reprezentacjach. W FC Porto szkolił m.in. Vitora Baię, klubową legendę. Był w sztabie reprezentacji Polski za czasów selekcjonerów: Andrzeja Strejlaua, Jerzego Engela i Stefana Majewskiego. Pracował także w polskich klubach (Widzew Łódź, Lech Poznań, Amica Wronki, Orlen Płock), a od kilku lat razem z Andrzejem Dawidziukiem wspólnie prowadzą zajęcia dla najmłodszych adeptów futbolu podczas Letniej Akademii Młodych Orłów. - Dla mnie to niedościgniony autorytet i dawniej idol, a dziś jesteśmy dobrymi znajomymi, a nawet przyjaciółmi, często rozmawiamy. Jest skarbnicą wiedzy, a jako człowiek - mimo tych wielkich sukcesów - pozostał sobą, także w życiu prywatnym. Zachęcałem Józka do udziału w zajęciach z dziećmi, bo widziałem, że ma im dużo do zaoferowania. On nigdy nie doświadczył pracy z najmłodszymi, trochę się może nawet tego obawiał, ale później widziałem tę radość i pasję, gdy zaczął przekazywać im swoje doświadczenie - opowiada Andrzej Dawidziuk. Kto wie, by może za kilka lat z tych właśnie grup Akademii Młodych Orłów wyrośnie następca Józefa Młynarczyka?

Józef Młynarczyk

(urodzony 20 września 1953 r. w Nowej Soli)

Kariera:

grupy juniorskie - Astra Nowa Sól

1970-1974 - Dozamet Nowa Sól

1974 - 1977 - BKS Stal Bielsko-Biała

1977 - 1980 - Odra Opola

1979 - 1984 - Widzew Łódź

1984-1985 - SEC Bastia

1986-1989 - FC Porto

1979-1986 reprezentacja Polski (42 m)

Sukcesy:

Dwukrotny uczestnik mistrzostw świata jako piłkarz (1982, 1986 r.), w Hiszpanii zajął z reprezentacją trzecie miejsce - był podstawowym golkiperem.

Z Widzewem Łódź dwukrotny mistrz Polski (1981, 1982 r.), a także półfinalista klubowego Pucharu Europy (1983 r.).

Z FC Porto wygrał Puchar Europy (1987 r.), Superpuchar Europy (1988 r.) i Puchar Interkontynentalny (1987 r.). Zdobył także dwa tytuły mistrza Portugalii (1986, 1988 r.), Puchar Portugalii (1988 r.) i Superpuchar Portugalii (1987 r.).

Jako trener bramkarzy był w sztabie reprezentacji Polski na mundialu w 2002 r.

Andrzej Grupa

Dowiedz się więcej na temat: Józef Młynarczyk