Dariusz Ostafiński, Interia: Na stronie Polskiego Związku Piłkarzy czytamy, że od 2019 jest pan jego prezesem, a na stałe mieszka pan w Holandii. Jak się sprawdza zarządzanie na odległość?
Euzebiusz Smolarek, prezes PZP, gwiazda reprezentacji Polski w latach 2002-2010: Odległość nie stanowi problemu. To nie jest zresztą tak, że cały czas spędzam w Holandii. Miesiąc mam podzielony tak, że dwa tygodnie jestem w Holandii, a dwa w Polsce. I wtedy mam dużo rozmów. Jednak w Holandii też ciągle coś się dzieje. Podobnie jak 60 innych krajów jesteśmy członkiem FIFPRO, już teraz szykuję się na kongres w Panamie, który odbędzie się 16 listopada. Polecę tam z naszym prawnikiem.
Słowem, dalej rozwiązuje pan problemy, ale zamienił pan boisko na gabinet.
- Jak grałem w piłkę, to nie wiedziałem, co dzieje się obok. Chodzi mi o te wszystkie sprawy związane z prawami piłkarza. Dla mnie to duża satysfakcja, że szybko nadrobiłem zaległości, że piłkarze mi zaufali, bo to oni wybierają prezesa. Mam teraz fajną pracę, bo mogę pomóc. Niektórzy ludzie widzą to inaczej, widzą we mnie człowieka sprawiającego klubom kłopoty, ale tak nie jest.
Smolarek wraca do tej rozmowy: słuchaj Ebi, musisz oddać 50 procent
Pan ma ten plus, że na własnej skórze odczuł, co przeżywa piłkarz w kłopotach.
- Faktycznie byłem w takiej sytuacji. Miałem w Polonii Warszawa prezesa Wojciechowskiego, który myślał, że wszystko może zrobić tak, jak mu się podoba. Podpisał ze mną kontrakt na dwa lata, a po roku przyszedł do mnie i powiedział: "słuchaj Ebi, musisz oddać 50 procent". Ja mu na to: "ale proszę pana, ja na dwa lata podpisałem i nie gram w pokera, a klub to nie kasyno i jakbym wiedział, że pan zrobi coś takiego, to bym do pana nie przyszedł". Takich rozmów i sytuacji jak ta jest wiele, a piłkarz nie zawsze ma możliwość poradzić się prawnika. Jak jest członkiem PZP, to dostaje to za darmo. I my walczymy. I to nie tak, że od razu chcemy iść do sądu. Czasem musimy, ale to ostateczność. Przeważnie jest tak, że wysyłamy pismo do PZPN, a wystraszony klub odpuszcza. Mamy prawnika, który specjalizuje się w prawie sportowych, doskonale zna przepisy nie tylko polskie, ale też te międzynarodowe.
Ma pan dużo pracy?
- Mniej niż kiedyś. Z jednego powodu. Mamy dużo członków. Nie mówią o nas w telewizji, nie reklamujemy się w mediach, ale jeździmy po klubach i rozmawiamy. Budujemy świadomość piłkarzy. Czasem tylko przeczytamy z nimi kontrakt, żeby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku. Rozwiązujemy problem, zanim się pojawi. Nie zawsze tak się da. Jestem jednak zadowolony z każdej rozwiązanej sprawy. Dla mnie nagrodą jest to, że jakiś piłkarz zadzwoni, żeby nam podziękować.
Życie po życiu. W tym pomaga Smolarek
Pana klientami są też te największe gwiazdy polskiej ligi?
- Tak. Co rok jedziemy do Lecha, do Jagiellonii. Każdy, kto chce może zostać członkiem. Jak powiedziałem, nam nie chodzi o to, żeby stworzyć problem, ale o to, żeby go rozwiązać. Rozmawiamy jednak nie tylko o sprawach bieżących, ale też o przyszłości, o tym, co po karierze. Rozmawiamy z piłkarzami o studiach, o tworzeniu akademii, o tym, w jakim kierunku pójść po skończeniu gry w piłkę.
To akurat duży problem nie wszyscy sobie z tym radzą.
- Dlatego to też jest ważne, żeby rozmawiać z piłkarzami o życiu po karierze, żeby jakoś sobie ułożyli swoje życie na nowo.
Chce pan rozwiązać problem za terapeutów.
- Chcę pomóc, bo jak powiedziałem, nie robię problemów, ale staram się je rozwiązać. Mam świadomość tego, co może się stać. Przede wszystkim liczy się jednak tu i teraz. Mam dobry kontakt z PZPN, z prezesem Kuleszą, z wiceprezesem Animuckim. Czasem to ja dostaję od nich cynk. Kiedyś Animucki sam zainteresował mnie jakąś sprawę. Mówi: zobacz Ebi, jakiś kolega, może sprawdź, czego chce. Sprawdziłem, pomogłem.
Reprezentacja Polski. To martwi Smolarka
Co jeszcze robi pan w tym życiu po życiu piłkarza?
- Dużo rzeczy. W tamtym roku wspólnie z bratem i mamą stworzyliśmy fundację imienia mojego taty. W Uniejowie jest boisko, który nosi im. Włodzimierza Smolarka. Założyliśmy fundację, drużyny przyjeżdżają, dzieci spędzają tam wakacje. Zawsze jest tam jakieś spotkanie ze mną, gdzie opowiadam o swojej karierze.
Pokazuje im pan, jak się gra w piłkę?
- Czasami, ale to się źle skończyło. W grupie dziesięcio i jedenastolatków dawałem radę, ale kiedyś miałem starszą grupę. Chciałem kopnąć z 20 metrów i zerwałem więzadła krzyżowe. Źle postawiłem kolano i stało się. Zrobiłem USG, teraz czekam na operację.
To miał pan pecha. Trochę jak nasza reprezentacja w niedawnym barażu o mundial.
- Widziałem. Szkoda, bo fajnie to wyglądało. Naprawdę nieźle zagraliśmy i strasznie żałuję, że nie wygraliśmy ze Szwedami i nie pojechaliśmy na mundial. Nie powiem jednak złego słowa, bo staram się pozytywnie patrzeć na reprezentację. Słucham oczywiście różnych opinii i porad, co zrobić, żeby znów był sukces, ale przyznam, że ja sam nie chciałbym mówić trenerowi Urbanowi, bo on ma robić. Czasem fajnie patrzy się na to, jak gramy, ale czasem nie. Mnie to martwi, bo mamy mega-dobrych piłkarzy.






Tak to wyglądało u Leo Beenhakkera
Drużyny jednak nie mamy. Niektórzy mówią już wprost, że Jan Urban nie potrafi tego zrobić.
- To się da zrobić. Jasne, że nie każdy trener to potrafi. Jednak moim zdaniem Jan Urban, to dobry człowiek, który zdecydowanie zna się na tej robocie i potrafi.
A co jest kluczem do zbudowania dobrej drużyny?
- Stabilność. To jest zresztą coś, czego mi teraz w tej kadrze brakuje. Ktoś ma pomysł i tego się trzyma. Czasem można zagrać słabszy mecz, ale chodzi o to, żeby piłkarze wiedzieli, że ich praca ma sens. Teraz nie wyszło, ale następnym razem będzie inaczej, bo mamy plan, mamy swoje schematy i zaufanie do trenera i tego, co robimy.
U Leo Beenhakkera tak to wyglądało?
- Była wiara. Wcześniej było pod tym względem gorzej, ale kiedy on przyszedł, to wszystko się zmieniło. I była wielka radość w Polsce, bo reprezentacja wygrała z Portugalią i Belgią, a każdy pytał: jak to możliwe, co jest grane? Wszystko było jednak bardzo proste. My trzymaliśmy się jako drużyna. Nie było gwiazd, szanowaliśmy się wzajemnie, robiliśmy na boisku, co do nas należy. "Benok" miał na nas wpływ, ale na boisku braliśmy sprawy w swoje ręce. Trener nie musiał mi mówić, jak mam grać i co robić. Miałem w CV takie kluby, że nawet byłoby mi wstyd o to pytać. Byli jednak piłkarze, którzy potrzebowali go bardziej i on im pomagał. Beenhakker dużo zmienił w naszej kadrze. Piłkarze mu jednak pozwolili. Nikt nie marudził.
Opowiada o ostatniej rozmowie z Beenhakkerem
Miał pan okazję spotkać się Beenhakkerem po zakończeniu jego pracy z reprezentacją? Rozmawialiście jeszcze?
- Tak. Jak się z nim spotkałem, to on już słabo się czuł. Kawę z nim wypiłem i oczywiście nie mogliśmy nie powspominać starych czasów. Wiemy, że z Leo awansowaliśmy na Euro, a potem wszystko się popsuło. Zapytałem to dlaczego? Przyznał, że popełnił błąd. Zmienił cały system grania, pojawili się inni piłkarze, którzy nie do końca to czuli, a jeszcze oddał przygotowanie fizyczne w ręce kogoś innego. My byliśmy na Euro zmęczeni i on to widział. Wiedział, że źle zrobił, ale już nie dało się tego poprawić. A dalej już poszło.
Zakładam, że jak pan dzieli czas między Holandię i Polskę, a konkretnie Łódź, to pewnie zdarza się panu bywać na Widzewie.
- Nigdy nie byłem piłkarzem Widzewa, ale tata nim był, a ja jestem kibicem. Kiedyś zaprosili mnie na Widzew, żeby powiedział, co o tym pomyślę, żebym porozmawiał z zarządem. Powiedziałem, że jako były piłkarz mam dwa spostrzeżenia. Czasem nie widzę pasji, a czasem po prostu brak pomysłu. Trudno jednak stawia się diagnozy, jak się czegoś nie pozna bliżej, od środka. Jak przyjeżdżam na Borussię Dortmund, to tam są ci sami ludzie, co 20 lat temu. Z tego zrobił się rodzinny klub, gdzie główne role grają byli piłkarze Michael Zorc, Lars Ricken czy Sebastian Kehl. A u nas?
Jerzy Dudek zwrócił nam niedawno uwagę, że jego pokolenie zostało nieco zmarnowane. Większość została ekspertami, bo nikt ich nie zagospodarował.
- A Niemcy, otwiera się w nowym oknie to robią. Nie tylko Borussia, ale też Bayern. W Holandii były świetny piłkarz Clarence Seedorf był w radzie nadzorczej holenderskiego związku piłkarskiego. Żeby tylko nikt nie myślał, że ja to mówię, bo szukam pracy. Mam dobre życie, ja tego nie potrzebuję, po prostu wyrażam opinię.
Zabrał głos ws. następcy Lewandowskiego
Co będzie z reprezentacją Polski po tych nadchodzących meczach Ligi Narodów. Już od ponad miesiąca mówi się i pisze, że trener Urban siedzi na gorącym stołku.
- Czekają nas ciężkie mecze. Jak jeden wygramy, a drugi zremisujemy, to nie będzie źle, ale jak oba przegramy, to nawet nie chcę myśleć, co się wydarzy. Ja strasznie nie lubię myśleć negatywnie, więc liczę, że do tego nie dojdzie, a w najgorszym razie piłkarze zagrają z tak wielką pasją, że nawet jak punktów będzie za mało, to będziemy dumni. Bo można przegrać. Chodzi o to, żeby pokazać, że zrobiliśmy wszystko. I ja tylko tego oczekuję.
Trudno jednak o optymizm w tej sytuacji, jaka jest. Nie ma wyników, kończy się era Lewandowskiego, nie ma następcy.
- A jednak trzeba pozytywnie patrzeć. Też kiedyś strzelałem ważne bramki dla reprezentacji, a kiedy skończyłem, to przyszedł Robert. I może dziś jeszcze nie widzimy następcy, ale on się pojawi. Trzeba cierpliwie poczekać. Kadra nie zostanie bez napastnika. Zawsze kogoś mieliśmy i wierzę, że tak samo będzie, jak Lewandowski zakończy przygodę z reprezentacją.













