Śmierć Jacka Ziobera poruszyła całe środowisko polskiego futbolu. "46-krotny reprezentant Polski i jedna z najbardziej charakterystycznych postaci polskiej piłki przełomu lat 80. i 90. XX wieku. W ostatnich latach zmagał się z poważną chorobą, otwiera się w nowym oknie" - pisze we wspomnieniu red. Andrzej Klemba z Interii.
Listkiewicz wspomina Jacka Ziobera: Walczak bez kompleksów i dobry człowiek
Prawdą jest, że kariera reprezentacyjna legendy ŁKS-u Łódź i byłego piłkarza Montpellier HSC już na zawsze pozostawiła poczucie niedosytu. Mimo, że w swoim pokoleniu należał do wyróżniających się piłkarzy, nigdy nie dane mu było okrasić kariery turniejem finałowym mistrzostw świata lub Europy.
Na murawie Ziobera oglądało się jednak przednio, bo miał te cechy i walory, które oddzielają schowanych za kolegami rzemieślników od tych piłkarzy, którzy nie boją się brać gry na swoje barki.
Fakt, że grał efektownie, był szybki, przebojowy oraz nie bał się pojedynków z rywalami dał asumpt Michałowi Listkiewiczowi, by wspomnienie o byłym pomocniku i napastniku połączyć z obrazem gry, który wczoraj wieczorem zaserwowali nam polscy piłkarze w przegranym 0:1 meczu z Bośnią i Hercegowiną.
- Nie ukrywam, że jestem trochę przybity tą wiadomością, przecież to jeszcze był człowiek w sile wieku. Pamiętam Jacka, w jaki sposób grał, nawet sędziowałem mecze z jego udziałem. Gdyby ktoś taki, jak Jacek Ziober był w naszych szeregach w meczu z Bośnią, to byśmy tego spotkania nie przegrali - ocenił były prezes PZPN i były sędzia międzynarodowy.
To był prawdziwy walczak na murawie. Zawodnik, który wchodził w drybling z jednym, drugim i trzecim rywalem, nie miał kompleksów. Jest mi smutno, bo to był też bardzo dobry człowiek. Będę to powtarzał: gdyby wczoraj Jacek był naszym wzmocnieniem, nie zeszlibyśmy z boiska pokonani
Podkreślił raz jeszcze charakter Ziobera, wspominając o jego umiejętności gry jeden na jeden oraz braniu odpowiedzialności na siebie. - A nie tylko graniu na alibi, czyli oddawaniu piłki do najbliższego partnera. Wielki smutek i żal, że już nas opuścił, teraz będzie dobrze życzył kadrze już z nieba - wzruszył się rozmówca Interia.
- Potrzebujemy takich przebojowych piłkarzy, bo w pełni zgadzam się z panem, że naszym piłkarzom brakuje dryblingów. Bednarek czy Kiwior niech nie dryblują, ale z przodu mają być piłkarze od dryblowania, na tym polega gra w piłkę. Nikt nie mówi o głupim kiwaniu się, ale jeden drybling stwarza taką przestrzeń, której bardzo potrzebujemy. Celem jest takie podanie, aby zawodnik przed bramkarzem miał na głowie jednego obrońcę - zżyma się Listkiewicz.
Rzut karny "tak", czerwona kartka "nie". Akcja z Lewandowskim
Po sytuacji z rzutem karnym dla Bośni, ocenionej na kontrze do Jana Urbana, były prezes PZPN wrócił także do wydarzeń w meczu Polska - Rumunia. Wówczas Polacy decyzją arbitra w ramach przepisów "rozbili bank, otwiera się w nowym oknie", wygrywając 3 w 1: rzut karny zamieniony na gola Roberta Lewandowskiego oraz czerwoną kartę dla Radu Dragusina, otwiera się w nowym oknie, przez co Rumunia od 22 minuty grała w osłabieniu. Czy to była przesadzona decyzja?
- Znaczy rzut karny tak, należał się, bo rywal ewidentnie celował w faul. Oczywiście Lewandowski jest zbyt doświadczonym zawodnikiem, żeby tego nie wykorzystać, ale zawodnik rumuński dał mu podstawę idiotycznym faulem - stwierdził Listkiewicz. Jednak z drugą decyzją, która pomogła osiągnąć Polakom hokejowy wynik 6:0, już stanowczo polemizuje.
- Jeśli chodzi o czerwoną kartkę, to już nie zgadzam się z moimi młodszymi kolegami-sędziami. Moim zdaniem to nie była sytuacja na "czerwień", ja bym poprzestał na rzucie karnym. To nie była sytuacja procentowa, Robert nie miał opanowanej piłki. Piłka już wychodziła i choć pewnie Robert by do niej jeszcze doszedł, to już przy zerowym kącie. Tylko Włodzimierz Lubański z zerowego kąta strzelał bramki - odpadł nasz rozmówca.
I na zasadzie konkluzji dodał: - Biorąc pod lupę przepisy ta decyzja się broni, ale piłkarsko i zgodnie z duchem gry ja bym został tylko przy karze w postaci rzutu karnego.










