Grali ładnie - i co z tego?

Pojechać na mundial - to był cel nadrzędny, podrzędny, każdy. Jedyny. I dopiero w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie czy Meksyku można było się martwić wszystkim innym. Tego, niestety, zrobić się nie udało. Pretensje naturalnie w pierwszym momencie trzeba skierować do Jana Urbana. Może nie o wybór składu na ten mecz, który jako pierwszy przewidziałem, co brak zmian w odpowiednim momencie.

Urban nie wpuścił świeżej krwi. Nie zareagował na rosnące zmęczenie niektórych naszych zawodników. Nie wyczuł momentu, w którym szala zwycięstwa zaczęła przechylać się na stronę Szwedów. Długo graliśmy ładnie, fajnie, składnie - i selekcjoner myślał, że ten stan rzeczy będzie trwał do końca. Pomylił się.

Od bramki na 2:2 nie tworzyliśmy sobie już aż tak dogodnych sytuacji. Szwecja w ostatnie kilka minut nabiła swoje xG aż siedmioma strzałami. Aż prosiło się o Michała Skórasia za Matty'ego Casha, albo o wprowadzenie Jakuba Modera. Rzucanie Kamila Grosickiego i Krzysztofa Piątka w doliczonym czasie gry to już była lekka desperacja.

Owszem, graliśmy dobry mecz w ofensywie. Nawet bardzo dobry. A przecież niełatwo nam z natury forsować nisko ustawioną obronę rywala. Mistrzami ataku pozycyjnego nie jesteśmy. Nigdy nie byliśmy. A jednak Sebastian Szymański z Piotrem Zielińskim potrafili rozmontować defensywę Szwedów. Szkoda tylko, że tak dobry piłkarz, jak nasz gwiazdor Interu, na mundial nie pojedzie.

Urban rozmawiał z Lewandowskim. Jasna deklaracja. "Zrobimy wielkie pożegnanie"

Szwecja zaś w ofensywie nie zrobiła dużo, a strzeliła nam trzy bramki. Łatwe. Z naszej perspektywy - głupie. Nicola Zalewski kończy mecz z golem i asystą, ale też beznadziejnie niepotrzebnym faulem w takiej strefie, z tak dobrze bijącym stałe fragmenty gry rywalem. Zagapiłeś się? OK. Elanga cię wyprzedził? Zdarza się. Ale nie musisz go za to faulować w takim miejscu boiska!

Ten wolny to też kryminał. Stoimy w strefie, zaskakują nas wbiegnięciem zza pleców i wyblokiem Roberta Lewandowskiego. Wszyscy patrzą na piłkę. Nikt na przeciwnika. Nie można tak bronić. Inna sprawa, że linia obrony przy tym wolnym musi być ustawiona wyżej. Do miejsca, w którym stał mur, było jeszcze wiele metrów. Stojąc tak głęboko nie daliśmy szansy i przestrzeni na interwencję Kamilowi Grabarze.

Przy trzeciej bramce nie pomógł Oskar Pietuszewski, który zaliczył słabą zmianę. Każdy z nas wpuściłby go na boisko w pierwszej połowie, dlatego nie można powiedzieć, że decyzja o jego wejściu była zła. Natomiast sama zmiana, którą dał skrzydłowy Porto, niestety rozczarowała. Nie wniosła wiele w ofensywie, przyniosła spore szkody w obronie.

Jasne, to był łańcuszek błędów. Grabara zbyt szybko i niedokładnie gra do Kiwiora, który wybija wślizgiem, a później jest ogrywany z boku boiska. Oskar nie asekuruje: ani kolegi klubowego, ani Zalewskiego, którego pozycję powinien przejąć. Bilard w polu karnym kończy przegrany przez Przemysława Wiśniewskiego pojedynek z Victorem Gyokeresem. Chyba jedyny. Szkoda, że mający takie konsekwencje.

I co z tego, że dwa razy dłużej mieliśmy piłkę przy nodze? Że lepiej ją podawaliśmy (86% do 77% celnych podań), albo dwa razy intensywniej pressowaliśmy rywala, a po tych pressingach przejmowaliśmy wysoko piłki i tworzyliśmy sobie własną pracą w destrukcji podbramkowe okazje? Że ze słynącymi z gry w powietrzu silnymi Szwedami wygraliśmy 28 główek, a oni tylko 12? Że mieliśmy trzy razy więcej podań w trzecią tercję?

Nic. W takich meczach to niestety nie ma znaczenia. Kończą erę. Zamykają rozdział. Sprawiają, że łącznie przez osiem lat nasi najmłodsi kibice nie zobaczą mundialu z udziałem biało-czerwonych na własne oczy. Trochę się do tych wielkich turniejów mogliśmy przyzwyczaić. EURO 2016, mundial w Rosji, EURO 2020, mundial w Katarze, EURO 2024 - ostatnio nie było nas w Brazylii, ponad dekadę temu.

Szkoda. Szwecja nie grała wybitnie, musiała sobie radzić bez wielu ważnych zawodników. Była "do trafienia". Nie pojedziemy na te mistrzostwa świata na własne życzenie.

Urban wrócił do Polski. Natychmiastowe wezwanie. Musiał się tłumaczyć z porażki