Spotkanie odbyło się 31 października 2002 roku. Naprzeciw siebie stanęli piłkarze AS Adema i SO l'Emyrne. To była kolejka zamykająca sezon.
Gospodarze zapewnili sobie mistrzostwo kraju tydzień wcześniej, remisując 2:2 z DSA Antananarivo po kontrowersyjnym rzucie karnym. W ostatniej serii gier mierzyli się z obrońcami tytułu, ale ci - na znak protestu - postanowili... urządzić cyrk, jakiego świat futbolu nigdy wcześniej i nigdy później nie widział.
Pogrom stulecia. Nowo koronowani mistrzowie wygrali 149:0, nie dotykając piłki
Kiedy tylko arbiter rozpoczął mecz AS Adema - SO l'Emyrne, goście przypuścili szturm na własną bramkę i wpakowali piłkę do siatki. Wznowili grę od środka i... powtórzyli pomysłowy manewr. Nie zmienili strategii gry do końcowego gwizdka.
Sędzia nie mógł przerwać sabotażu, ponieważ przepisy nie zabraniają strzelania goli samobójczych. Zszokowani gospodarze tylko przyglądali się poczynaniom rywali. Ani razu nie dotknęli w tym spotkaniu piłki, a mimo to schodzili z murawy jako pogromcy. Wygrali 149:0!
To najwyższy wynik w historii futbolu, jeśli chodzi o potyczki oficjalne. Bramka padała średnio co 36,2 sekundy. Mecz trafił do Księgi Rekordów Guinnessa.
Postawa pokonanych miała być odpowiedzią na okoliczności, w jakich stracili tytuł kolejkę wcześniej. W ich ocenie zostali wówczas okradzeni wskutek nieuczciwej decyzji arbitra. Pomysłodawcą niecodziennej formy protestu był trener ustępujących mistrzów, Ratsimandresa Ratsarazaka.
Jeszcze w trakcie spotkania na trybunach wybuchły zamieszki. Rozsierdzeni kibice wyrywali krzesełka i rzucali na murawę niebezpieczne przedmioty. Po końcowym gwizdku tłum ruszył w kierunku stadionowych kas, domagając się natychmiastowego zwrotu pieniędzy.
Reakcja ministerstwa sportu i krajowej federacji Madagaskaru nie została przyjęta z entuzjazmem. Szkoleniowiec gości został zdyskwalifikowany na trzy lata. Czterej piłkarze w szeregach sabotażystów otrzymali zakaz gry w piłkę przez rok. Reszta zespołu... usłyszała ostrzeżenie.
Jeden z ukaranych zawodników, Mamisoa Razafindrakoto, po odbyciu karencji nie tylko wrócił do drużyny narodowej, ale ponownie zakładał w niej kapitańską opaskę. W reprezentacji kraju grał aż 2011 roku. Nie stracił statusu legendy madagaskarskiej piłki.
Ta historia nie kończy się jednak zbiorowym happy endem. Odsunięty od futbolu trener nigdy już nie wrócił do zawodu. A klub, który go zatrudniał w 2002 roku, trzy lata później przestał istnieć.



















