Legia mogła przegrać w Kielcach - to Korona stworzyła wystarczająco dużo sytuacji, aby zakończyć spotkanie zwycięstwem, a warszawska drużyna zaprezentowała się wyraźnie słabiej niż we wcześniejszych meczach sezonu. Pojedynczy występ nie powinien jednak przesłaniać kierunku, w którym od kilku miesięcy zmierza zespół Marka Papszuna.
Ocena procesu na podstawie jednego spotkania niemal zawsze prowadzi do zbyt daleko idących wniosków. Dobry przykład stanowią dyskusje wokół Lecha Poznań, który bywa oceniany skrajnie: od zachwytów nad perspektywą gry w Lidze Mistrzów po natychmiastowe kwestionowanie pozycji trenera po słabszym wyniku. W przypadku Legii ważniejszy od remisu z Koroną jest bilans całej pracy wykonanej od momentu zatrudnienia Papszuna. A jest on skrajnie pozytywny. Zagłębiając się w dane, można odpowiedzieć na pytanie, dlaczego.
Papszun zbudował strukturę odporną na straty
Legia pod wodzą obecnego szkoleniowca zdobywa średnio około dwóch punktów na mecz. Osiąga taki wynik mimo kolejnych problemów organizacyjnych i kadrowych, a nie dzięki stabilnemu wsparciu ze strony klubu. Z zespołu odeszli m.in. kluczowi piłkarze Radovan Pankov i Juergen Elitim, wcześniej drużyna straciła również kilku innych ważnych zawodników. Dziś ich brak nie jest już jednak tak widoczny, jak można było przewidywać.
Gdy wcześniej Papszun pracował w Rakowie Częstochowa często podkreślano, że największą gwiazdą zespołu jest system gry. Podobną zasadę Papszun wprowadza w Warszawie. Legia ma być drużyną, której poziomu nie określa wyłącznie aktualna forma jednego lidera, lecz powtarzalna organizacja: ustawienie bez piłki, intensywność pressingu, zabezpieczenie przestrzeni oraz automatyzmy po odzyskaniu futbolówki.
Jednym z najbardziej czytelnych przykładów jest liczba odbiorów w tercji obronnej przeciwnika. W meczach z Zagłębiem Lubin i Pogonią Szczecin Legia zanotowała odpowiednio 25 i 23 takie odzyskania. Były to dwa najlepsze wyniki w tej kategorii w ligowej stawce w całym sezonie. Dopiero przeciwko Koronie wartość spadła do 14. Dla porównania Wisła Kraków, która również chce odbierać piłkę wysoko, osiągnęła maksymalnie 22 takie odzyskania przeciwko GKS-owi Katowice i 19 w spotkaniu z Piastem Gliwice. To wyniki wyraźnie przekraczające ligową średnią, ale nadal niższe od najlepszych występów Legii. Lech Poznań zanotował 26 wysokich odbiorów przeciwko KI Klaksvik, natomiast w meczach ligowych nie zbliżył się jeszcze do warszawskiej drużyny.
Skuteczny pressing wymaga jednoczesnego przygotowania taktycznego, motorycznego i mentalnego. Zawodnicy muszą reagować wspólnie, utrzymywać niewielkie odległości pomiędzy formacjami i akceptować duże obciążenia fizyczne. Pod tym względem różnica między obecną Legią a zespołem przejmowanym przez Papszuna jest wyraźna.
Zobacz również:
Stabilizacja mimo mało efektownych transferów
Paradoksalnie jedną z mocnych stron drużyny zaczyna być stabilizacja. Legia straciła kilku istotnych piłkarzy, ale w podstawowym składzie na mecz z Koroną znalazło się tylko dwóch nowych zawodników: Robert Deziel Jr. w obronie oraz Łukasz Zjawiński w ataku. Ten drugi szybko wypracował sobie ważną pozycję i na początku sezonu nie daje powodów, aby traktować go jako słabszego następcę Jean-Pierre'a Nsame.
Dwa ostatnie okna transferowe trudno uznać za szczególnie efektowne. Papszun pokazał jednak, że jest w stanie podnosić poziom drużyny poprzez trening, dyscyplinę taktyczną i precyzyjne określenie ról. Nie oznacza to jeszcze, że Legia stała się głównym kandydatem do mistrzostwa. Pod względem potencjału kadrowego można wskazać w Ekstraklasie kilka zespołów dysponujących większymi możliwościami. Tempo odbudowy warszawskiej drużyny zasługuje jednak na uwagę.
Proces ten można podzielić na kolejne etapy. Najpierw Legia nauczyła się nie przegrywać. Następnie zaczęła regularnie zwyciężać, a z czasem pojawiły się również bardziej przekonujące występy, takie jak spotkanie z Zagłębiem Lubin. Z tygodnia na tydzień zespół coraz bardziej przypomina drużyny charakterystyczne dla Papszuna: fizyczne, zdyscyplinowane, mechaniczne w pozytywnym znaczeniu i trudne do wytrącenia z przyjętej struktury.
Szkoleniowiec nie zdobył jeszcze z Legią żadnego trofeum i dopiero dalsza część sezonu pokaże, gdzie znajduje się sufit tej drużyny. Dotychczasowa ocena nie opiera się jednak na kilku korzystnych wynikach, lecz na zmianach widocznych od stycznia do sierpnia.
Kuchta zwiększa tłok w ataku
Rozwój drużyny nie kończy dyskusji o kadrze. Papszun w ostatnim czasie preferuje ustawienie z dwoma napastnikami, co oznacza, że do bezpiecznego funkcjonowania potrzebuje co najmniej czterech zawodników na tę pozycję. Po pozyskaniu Jana Kuchty Legia ma w tej formacji wyjątkowo duży tłok.
Czeski napastnik został wypożyczony ze Sparty Praga do końca sezonu 2026/27, a warszawski klub zagwarantował sobie opcję wykupu. Kuchta ma być wzmocnieniem jakościowym i zawodnikiem gotowym do natychmiastowej rywalizacji o podstawowy skład.
Pozycja Łukasza Zjawińskiego wydaje się obecnie bezpieczna. Napastnik dopiero trafił do klubu, szybko zaczął zdobywać bramki i dobrze odnalazł się w systemie Papszuna. Rafał Adamski również obronił swoją przydatność na boisku, a Legia miała niedawno odrzucić za niego atrakcyjną ofertę (siedmiocyfrową kwotę). Trudno więc zakładać, że klub zdecyduje się na jego sprzedaż bez propozycji wyraźnie przekraczającej dotychczasowe wyceny.
Najbardziej prawdopodobne ruchy dotyczą Milety Rajovicia i Jakuba Żewłakowa. Rajović nie spełnił oczekiwań, a jego odejście pozwoliłoby Legii zmniejszyć obciążenia finansowe. Klub może zatem szukać chętnego na transfer definitywny lub inne rozwiązanie umożliwiające zejście z wysokiego kontraktu. Jeżeli nie uda się rozstać z Duńczykiem, naturalnym rozwiązaniem może być wypożyczenie Żewłakowa. Młody napastnik otrzymywał minuty od Papszuna, lecz po przyjściu Kuchty jego szanse na regularną grę znacząco spadną. Dla zawodnika na tym etapie rozwoju pełny sezon w klubie gwarantującym częste występy może być korzystniejszy niż rola piątego napastnika w Warszawie.
Bobić zaczyna nazywać problemy
Zmiana jest widoczna również w komunikacji władz klubu. W medialnym przekazie Fredi Bobić z jednej strony łagodził ocenę części wcześniejszych niepowodzeń, z drugiej jednak formułował trafne diagnozy i nie unikał krytyki.
Za ważną należy uznać jego ocenę sposobu, w jaki Legia zmieniała trenerów. Bobić wskazał, że dotychczasowy model był niewłaściwy, i powiązał odpowiedzialność również z Dariuszem Mioduskim. To odejście od komunikacji, która przez lata często sprowadzała się do przekonywania, że sytuacja nie jest tak zła, jak przedstawiają ją media i kibice.
Istotne jest również realistyczniejsze spojrzenie na pozycję Legii. Sama marka, historia i budżet nie gwarantują już przewagi nad konkurencją. Inne kluby rozwinęły struktury sportowe, skauting i modele pracy, dlatego przy Łazienkowskiej konieczne stało się ponowne określenie miejsca Legii w ligowej hierarchii oraz drogi prowadzącej na szczyt. Dziś nie ma tam już pewności, że Legia jest nad innymi.
Papszun wykonał już dużą część pracy na boisku. Zbudował drużynę lepiej zorganizowaną, odporniejszą i zdolną do narzucania rywalom wysokiej intensywności. Kolejnym testem będzie to, czy pion sportowy właściwie zarządzi kadrą po transferze Kuchty i czy poprawa komunikacji przełoży się na stabilniejsze funkcjonowanie całego klubu.
Remis z Koroną po słabym meczu był ostrzeżeniem, ale nie zmianą trendu. Ten pozostaje dla Legii wyraźnie korzystny.
