Pierwsza bolesna porażka właściciela Widzewa. Piłka nożna to nie budowanie magazynów

Dobrzycki jest jednym z twórców Panattoni, światowego giganta na rynku nieruchomości przemysłowych. Zaczynał od zera, choć właściwie nawet było gorzej, bo spłacał dług (sam mówi o 2 mln złotych). Deweloperka przemysłowa nie wydaje się fizyką kwantową czy liczeniem całek, ale osiągnął ogromny sukces. W dużym uproszczeniu wystarczy mieć sporo pieniędzy, kupić ziemię, postawić na niej magazyn i wynająć. Oczywiście trzeba wiedzieć, gdzie ją kupić, czy to miejsce, na które znajdą się chętni najemcy, mieć sprawdzoną ekipę, która szybko postawi magazyny, ale to tylko didaskalia. Wykładasz pieniądze i masz produkt gotowy do sprzedaży.

W piłce nożnej jednak tak nie jest. Tu nie zawsze dwa plus dwa wychodzi cztery, a nawet częściej nie wychodzi. Pieniądze są ważne, ale nie najważniejsze. Gdyby tylko one decydowały, to mistrzami świata pewnie byłyby zwykle reprezentacje z półwyspu Arabskiego, a Ligę Mistrzów co roku wygrywałoby Paris Saint Germain (z Neymarem, Messi i Mbappe to się nie udało).

W piłce nożnej na sukces składa się dużo, dużo więcej i jest bardziej skomplikowane niż kupowanie piłkarzy za astronomiczne sumy (w przypadku polskiej ligi 5,5 mln euro za Bukariego). Widzew wydał 20 mln euro i jest w strefie spadkowej, a do tego odpadł z Pucharu Polski. Dariusz Adamczuk i Piotr Burlikowski za pieniądze Dobrzyckiego zbudowali drużynę, która gra koszmarnie. Która nie potrafi zdominować rywala, a jak straci bramkę, to właściwie nie umie zareagować. Ta drużyna miała porywać grą, a na razie to kibice wyrywają sobie włosy z głowy.

W najczarniejszych snach niewielu chyba zakładało, że po takich wzmocnieniach może stać się jednym z kandydatów nie do pucharów, ale do… degradacji. Przed rundą wiosenną wspomniani wyżej działacze zaśmiewali się na pytanie o możliwy spadek. A właśnie oni powinni mieć świadomość, że w piłce wszystko jest możliwe.

Poprzedni dyrektor sportowy był zły, bo sprawdził piłkarzy młodych, z potencjałem, których za kilka lat można będzie sprzedać. Zapłacił za to posadą. Zastąpili go ludzie już wybrani przez Dobrzyckiego - Adamczuk i Burlikowski. Widzew potrzebował zawodników na już, na teraz, którzy od razu zapewnią wynik. A wszystko miał poukładać trener, który odnosił sukcesy z Ludogorcem Razgrad i Szachtarem Donieck.

Tymczasem nic takiego się nie wydarzyło. Widzew nie zdobędzie Pucharu Polski i najpewniej do końca sezonu będzie drżał o utrzymanie. Igor Jovicević zawiódł, nie stworzył z zawodników za 20 mln euro drużyny. Chorwat objął drużynę w trakcie rundy jesiennej, ale zimę przepracował już na własny rachunek, a transfery były za jego aprobatą.

Tymczasem nie tylko podejmował dziwne decyzje, ale nie było widać żadnego pomysłu. A piłkarze, jak to się mawia w slangu piłkarskim, biegali bez mapy i to nie za szybko. W ligowym spotkaniu z GKS Katowice najlepszy strzelec Sebastian Bergier wykonywał rzuty rożne. W pucharowym spotkaniu z GKS-em Jovicević tuż przed rzutami karnymi zdjął tego napastnika, choć ten do tej pory w jedenastkach był bezbłędny. Na dodatek wpuścił za niego Mariusza Fornalczyka, którego sfera mentalna - delikatnie mówiąc - nie jest atutem. I co zrobił skrzydłowy - nie wykorzystał rzutu karnego. Jeśli szkoleniowiec chciał go podbudować, to zakopał jeszcze mocniej.

W ciągu 15 spotkań pod wodzą Chorwata widzewiacy grali w trzech różnych ustawieniach. We wtorek w Katowicach 3-5-2, choć drużyna była budowana pod taktykę z czterema obrońcami. Jak się okazało nie było w kadrze zmienników dla napastników, ani miejsca dla skrzydłowych i najdroższy transfer w historii ekstraklasy przesiedział mecz na ławce rezerwowych.

To pierwsza tak bolesna nauczka dla Dobrzyckiego. Przekonał się, że biznes i sukces w piłce nożnej mocno różni się od tego, na którym zna się najlepiej. Zaufał poleconym ludziom i może mieć uzasadnione wątpliwości, jeśli choćby spojrzy na tabelę. Stworzył ogromny biznes i potrafi wyciągać wnioski.

Oby zmiana na stanowisku trenera przyszła w porę, bo dla Widzewa, a także całej ligi lepiej, żeby klub, który z drzwiami wszedł na rynek transferowy i zmienił krajobraz, był wartością dodaną dla Ekstraklasy. Spadek byłby wizerunkową wtopą i wstydem dla klubu, który odbudowali przede wszystkim kibice - ci kupujący karnety i ci bogtasi - najemcy lóź, sponsorzy i współwłaściciele.

Z przyjściem Dobrzyckiego miał wejść na nowy poziom, wrócić do europejskich pucharów i dominować w lidze, jak na przełomie lat 70. i 80. XX wieku (i chwilę w latach 90.). Oczywiście jest to możliwe, bo jak zapewnia właściciel Widzew to dla niego projekt długofalowy i przejęty potrzeby serca a nie biznesowo. Jednak degradacja zespołu, na który wydano około 20 mln euro byłaby historycznym "sukcesem", ale nie o taki raczej chodziło.