Rodzic na trybunach. Oto problem, o którym mówi się coraz głośniej
Ma być tylko kibicem czy też trenerem? Wspierającym kumplem czy srogim recenzentem? Powinien podpowiadać czy pozwalać na popełnianie błędów? Bycie dobrym rodzicem młodego zawodnika to wcale nie jest tak oczywista rzecz, a błędne zachowania mogą zniechęcić dziecko do treningu. Sprawdź, jak powinien zachowywać się odpowiedzialny rodzic, gdy jego pociecha próbuje pokonywać kolejne szczeble w przygodzie z piłką.
- W Polsce każdy zna się na piłce nożnej, a rodzice najlepiej - kpią między sobą trenerzy szkółek i akademii, ale te żarty nie biorą się znikąd. Świadomy i pomocny rodzic to dla szkoleniowców skarb, z kolei niepokorny opiekun jest w stanie doprowadzić do katastrofy.
Nie ma trenera z wieloletnim doświadczeniem, który nie spotkał tatusia, który wie lepiej, co pod względem piłkarskim jest najlepsze dla jego dziecka. Niektórzy podważają warsztat szkoleniowców, inni narzekają na drużynę lub na każdym kroku próbują sterować zagraniami dziecka. W skrajnych przypadkach obrażają też sędziów i rywali, często nie szczędząc też gorzkich słów swoim dzieciom.
By wyeliminować takie zachowania, Akademia SMS Tychy opublikowała Dekalog Sportowego Rodzica. Ma on pomóc rodzicom, trenerom, a przede wszystkim dzieciom w spokojnym treningu i zdjąć z nich niepotrzebną na tym etapie presję.
Sprawdź 10 zasad, którymi powinien kierować się "Sportowy Rodzic":
1. Sportowy Rodzic szanuje wszystkich uczestników sportowego wydarzenia - organizatorów, sędziów, trenerów, zawodników i kibiców.
2. Sportowy Rodzic ufa trenerowi prowadzącemu grupę, nie podważa jego autorytetu i nie wtrąca się w system szkolenia dzieci, wszak trenerzy to pasjonaci sportu i dobrze wiedzą, co mają robić, aby dziecko stale podnosiło swoje umiejętności.
3. Sportowy Rodzic szanuje wszystkie decyzje swojego dziecka i zachęca je do brania odpowiedzialności za podjęte decyzje.
4. Sportowy Rodzic zawsze wspiera swoje dziecko w osiąganiu celów krótko- i długoterminowych. Kiedy są sukcesy - cieszy się razem z dzieckiem, gdy pojawiają się porażki - pozytywnie motywuje do dalszej wytężonej pracy. Pozwala dziecku samemu przeżyć wszystkie emocje.
5. Sportowy Rodzic "nie steruje" dzieckiem na boisku, jak i poza nim. Życie to nie gra konsolowa, dlatego wszystkie kontrolery odkładamy na półkę. Sportowy Rodzic rozumie, że dziecko musi popełniać błędy na własną rękę i tak samo rozwiązywać problemy, gdyż tylko dzięki bezpośrednim doświadczeniom może stać się lepszym człowiekiem.
6. Sportowy Rodzic interesuje się samopoczuciem swojego dziecka, dzieli z nim wspólną pasję do sportu, okazuje mu cierpliwość i jest wiernym słuchaczem.
7. Sportowy Rodzic przypomina swojemu dziecku o obowiązujących podstawowych zasadach fair play.
8. Sportowy Rodzic nie wywiera niepotrzebnej presji wyników na swoim dziecku, raczej patrzy na dziecko przez pryzmat dokonywanych postępów.
9. Sportowy Rodzic daje swobodę w działaniu i podejmowaniu decyzji swojemu dziecku, gdyż wie, że tylko wtedy dziecko może poczuć się samodzielne i pewne siebie.
10. Sportowy Rodzic jest wzorem do naśladowania i daje przykład innym rodzicom, kiedy trzeba odpowiednio reaguje rozpowszechniając wszystkie powyższe praktyki dobrych zachowań.
