Głośne "jest, jest, jest!". Życiówka Sułek-Schubert. Medal wisi w powietrzu

Paulina Ligarska zaczynała rywalizację pięcioboistek z drugim wynikiem na świecie w tym sezonie, Adrianna Sułek-Schubert była niewiele niżej. Do Torunia przyjechały jednak też te, które szykowały się dopiero na halowe mistrzostwa świata. Można było jednak być pewnym, że obie Polki powalczą o medale. I już po porannej sesji mamy pewność, że w przypadku jednej z nich to jak najbardziej realny scenariusz. Zapowiada się pasjonująca końcówka zmagań.

Reakcja Adrianny Sułek-Schubert mówi wszystko. Rekord życiowy w pchnięciu kuląAdam WarżawaPAP

Rok temu w Nankinie złoto halowych mistrzostw świata wywalczyła Finka Saga Vanninen, wtedy jeszcze 21-letnia rewelacja całego sezonu. Bo chwilę wcześniej w Apeldoorn też była najlepsza na kontynencie, a rok wcześniej w Glasgow wywalczyła srebro HMŚ. Ta halowa rywalizacja była jakby stworzona pod jej możliwości.

Tyle że w tym sezonie Finka spisywała się słabiej, podjęła decyzję o rezygnacji z przyjazdu do Torunia. A w tej sytuacji do roli jedynej faworytki urosła do razu Anna Hall - z mistrzynią świata w Tokio miała walczyć głównie Irlandka Kate O'Connor, druga tak w Nankinie, jak i w Tokio. A później już wskazywano na Polki czy Holenderkę Sofie Dokter.

Zobacz również:

Pia Skrzyszowska i Luca Kozak. Polka najlepsza w biegu, Węgierska z rekordem kraju

Lekkoatletyka

Rekord kraju w biegu ze Skrzyszowską. A dla Polki to był "bezpieczny" występ

Andrzej Grupa

Halowe mistrzostwa świata w Toruniu. Emocje w pięciobojowej rywalizacji. Polki w czołówce

Rywalizację zaczął, jak zwykle, bieg na 60 metrów przez płotki. Konkurencja bardzo stresująca, bo mały błąd - choćby falstart czy przewrócenie płotka - może pozbawić szans na końcowy sukces. Polki znalazły się w dwóch różnych seriach, gdyż Ligarska - dzięki niedawnemu rekordowi życiowemu - zdołała przedostać się do rywalizacji z najszybszymi zawodniczkami. A Sułek dawniej biegała na poziomie 8.20 s, teraz ma czasy o dwie dziesiąte gorsze. Choć to nie jest jej najmocniejsza konkurencja.

Bydgoszczanka spisała się na miarę możliwości - w swoim biegu była trzecia, uzyskała czas 8.44 s, przekładający się na 1030 punktów.

Lekkoatletka w trakcie skoku wzwyż unosi ciało ponad poprzeczkę, dynamiczna sylwetka w locie, sportowa hala w tle, skupienie na precyzji ruchu.

Paulina Ligarska w skoku wzwyż Łukasz GągulskiPAP

Ligarska z kolei fatalnie wystartowała, już na starcie straciła kilka setnych względem rywalek (reakcja startowa - 0.220 s). I ostatnia dobiegła do mety, ale tuż za całą ławą konkurentek. Ze swojego rekordu życiowego ujęła jeszcze trzy setne sekundy - teraz to 8.31 s. Dało to ósmą pozycję ogółem, Sułek-Schubert była wtedy 10. A prowadziła, zgodnie z oczekiwaniami - Anna Hall.

O ile bieg płotkarski jest dla wieloboistek pewną formą rozgrzewki, to skok wzwyż ma absolutnie kluczowe znaczenie. To tu można najwięcej zyskać, ale i stracić. Widać to zwłaszcza na przykładzie Sułek-Schubert, bo przed urodzeniem syna skakała nawet w okolicach 1.89-1.92 m. A tyle potrafi jedynie kilka wieloboistek na świecie. Ostatnio zaś taką graniczną barierą było 1.77 m.

Zobacz również:

Justyna Święty-Ersetic już na mecie. Radość mówi wszystko

Lekkoatletyka

Nos Matusińskiego, popis "Aniołków". Ale co zrobiła na końcu Święty-Ersetic

Andrzej Grupa

Ligarska zaczęła już 1.66 m - tam zaliczyła strącenie. Ale później się poprawiła, 1.69 i 1.72 m zaliczyła z łatwością. Także i jej koleżanka z kadry miała tu dobre skoki. Dla Pauliny to była absolutnie najważniejsza konkurencja, zaliczenie 1.75 m wydawało się być obowiązkiem w walce o medal, a jeszcze lepiej - 1.78 m. Tyle że już po tej pierwszej wysokości była rozpacz na twarzy zawodniczki z Sopotu. Zwłaszcza po trzecim strąceniu.

A później była radość Sułek-Schubert - Ada najpierw skoczyła to 1.78 m, później 1.81 m. To jej najlepsza wysokość po powrocie do rywalizacji, po urodzeniu dziecka.

Na Ligarską nie podziałało to pozytywnie, nie poszło w pchnięciu kulą tak, jak chciała. Poprawiała się z próby na próbę, ale przecież przyjechała tu z niedawnym rekordem 14.90 m. A teraz w tej najlepszej było 14.11 m. Miała zyskać, a straciła do najlepszych.

I o medalu już właściwie nie ma co myśleć - może powalczyć o piąte miejsce.

Lekkoatletka w czerwono-białym stroju przeskakuje przez poprzeczkę podczas skoku wzwyż na hali, koncentrując się na technice wykonania skoku.

Adrianna Sułek-SchubertLeszek SzymańskiPAP

Inaczej niż Sułek-Schubert. Ona cieszyła się po pierwszym pchnięciu - na 14.89 m. To drugi wynik w stawce, jej nowy, fenomenalny rekord życiowy. Pozwalający wierzyć, że w drugiej sesji będzie pięknie. Do O'Connor traci 34 punkty, do Hall 51, do Dokter - 67. Nie są to straty, których nie da się odrobić.

Hall też początkowo nie miała się z czego cieszyć. W pierwszej serii uzyskała 13.43 m, drugą nieznacznie spaliła. W łącznej klasyfikacji o dwa punkty byłą za Sułek-Schubert. Tyle że w ostatniej dołożyła do swojego wyniku aż 80 cm, a to aż 55 punktów. Dla niej szczególne istotne, zwłaszcza że na 800 metrów biega z tego grona najszybciej.

Od godz. 17.40 skok w dal, tu Sułek-Schubert kiedyś skakała daleko. Ale ostatnio było bliżej. Jeśli chce się liczyć w walce o medale, musi to być poziom ok. 6.30 m. Trzy lata temu w Stambule, gdy walczyła z Thiam o złoto HME, ale i uzyskała wynik lepszy od ówczesnego rekordu świata, skoczyła 6.62 m. Po macierzyństwie było już maksymalnie 6.22 m, a w tym roku - 6.08 m. Dla niej to być albo nie być w kursie na podium.

A 20.03 bieg na 800 metrów, mocna strona naszej wicemistrzyni kontynentu ze Stambułu.

Halowe mistrzostwa świata. Pięciobój po 3 konkurencjach