22.31 m na oczach Bukowieckiego. Popis obrońcy tytułu w Birmingham

Losy Konrada Bukowieckiego w południowych eliminacjach decydowały się do ostatniej serii, choć i po trzecim pchnięciu nie był niczego pewny. Awansował jednak do wieczornego finału, podobnie jak wicemistrz kraju Szymon Mazur. Dwa lata temu w Rzymie cieszyliśmy się z medalu kulomiota, wtedy brąz wywalczył Michał Haratyk. Teraz aspiracje były podobne, właśnie za sprawą Bukowieckiego. Nic z tego jednak nie wyszło. A finał był popisem obrońcy tytułu - Leonardo Fabbriego.

Konrad Bukowiecki, Birmingham 2026Aleksandra SzmigielReporter

Południowe eliminacje a wieczorny finał - to dwie różne bajki. Osiem godzin wcześniej Konrad Bukowiecki był trochę podłamany, w trzech próbach nie potrafił posłać kuli za 20. metr. A to udawało mu się przecież w każdym tegorocznym starcie, czy to zimą w hali, czy ostatnio na stadionie.

Awansował do finałowej potyczki, podobnie jak Szymon Mazur. Trudno było wierzyć, by ktokolwiek mógł zagrozić Leonardo Fabbriemu, Włoch bronił tu tytułu z Rzymu. I od razu pokazał swoją moc - 21.36 m ustawiło sytuację. Sęk w tym, że znakomitą dyspozycję zaprezentowali też jego rodacy, którzy przecież tak bardzo męczyli się rano.

Mistrzostwa Europy. Konrad Bukowiecki i Szymon Mazur w finale pchnięcia kulą

Bukowiecki zaczął lepiej niż rano, choć też nie było uśmiechu na twarzy. Bo i wynik - 19.86 m - nie był na miarę czołówki. A tę stworzyli w komplecie Włosi - za Fabbrim znaleźli się Zane Weir (21.12 m) i Nick Ponzio (20.76 m). Przykład Weira doskonale pokazuje to, jaką metamorfozę można w tej technicznej konkurencji zaliczyć w kilka godzin. Po godz. 14 ze słabym 19.80 m ledwie wszedł do finału, po godz. 21.30 posłał kulę 132 cm dalej.

Pierwsza próba Mazura była z kolei nieudana - byłoby zaliczone ok. 19,5 m gdyby nie fakt, że kula nie zmieściła się w promieniu.

Lekkoatleta w biało-czerwonym stroju z napisem Polska przygotowuje się do pchnięcia kulą, trzymając ją wysoko nad głową, z wyraźnie skupionym wyrazem twarzy.

Szymon Mazur Adam Warżawa PAP

A Fabbri dalej deprymował stawkę. Zaczął drugą kolejkę od 21.74 m - i właściwie już można było mu zawiesić złoty medal. Zdominował tak konkurs, jak chwilę wcześniej u pań Holenderka Jessica Schilder.

Po drugim pchnięciu mistrz Polski dalej nie był zadowolony, choć poprawił się o ponad pół metra. 20.38 m dawało w tym momencie siódmą pozycję, do medalu wciąż brakowało sporo. Kula poleciała za mocno w prawo, nie trafił więc w nią idealnie.

Zobacz również:

Lekkoatletyczne ME

14 cm Anity Włodarczyk ponad kreską. Została ostatnia próba. Młot poleciał

Andrzej Grupa

Trzecia kolejka dała kolejną poprawę Fabbriego - tym razem już na 22.31 m. Wszelkie wątpliwości zostały rozwiane, co do złota. Bukowieckiemu znów kula wypadła, to było słabsze pchnięcie, tuż poniżej 20 metrów. Niemniej on był pewny miejsca w ósemce, która przystępowała do trzech finałowych serii serii.

Szymon Mazur zaś - nie. On w drugiej kolejce uzyskał 19.14 m, był jedenasty. I aby pozostać w grze, musiał wyprzedzić trzech rywali, posłać kulę na co najmniej 20.03 m. Nie udało się, kula znów spadła mu na lewą stronę, nie zmieściła się w sektorze.

Lekkoatleta w stroju reprezentacji Polski siedzący na podłodze z wyprostowanymi nogami, w tle sprzęt sportowy i torba.

Konrad BukowieckiAdam WarżawaPAP

Zostały więc trzy kolejki, by pchnąć gdzieś pod 21. metr i jednak wyrwać ten pierwszy medal dla Polski. Tymczasem kula lądowała wciąż niemal w tym samym miejscu - 19.88 w czwartej kolejce, 19.74 m w piątej.

Został rzut ostatniej szansy - Szwed Wictor Petersson był w tym momencie trzeci z wynikiem 20.86 m. Nic z tego, to nie był dzień 29-latka. Bukowiecki zajął siódme miejsce, aspiracje zaś miał prawo mieć znacznie większe.

Mistrzostwa Europy 2026. Pchnięcie kulą