Egan Bernal wygrał Tour de France 2019

Ostatni 21. etap z Rambouillet do Paryża (128 km) wygrał Caleb Ewan.

Drugie miejsce zajął jego kolega z drużyny Ineos, ubiegłoroczny triumfator Brytyjczyk Geraint Thomas, a na trzeciej pozycji uplasował się Holender Steven Kruijswijk (Jumbo-Visma).

Urodzony 13 stycznia 1997 roku w Bogocie Bernal został najmłodszym zwycięzcą Tour de France od 110 lat. Pod tym względem lepsi byli tylko 19-letni Francuz Henri Cornet (1904) i 22-letni Luksemburczyk Francois Faber (1909). Ten ostatni w dniu triumfu był młodszy od Kolumbijczyka o... dziewięć dni.

W ekipie Ineos jechał Michał Kwiatkowski, ale jego wkład w sukces Bernala był mniejszy niż w dwóch ostatnich latach, gdy pomógł wygrać "Wielką Pętlę" Chrisowi Froome'owi i Thomasowi.

W klasyfikacji punktowej zwyciężył po raz siódmy Słowak Peter Sagan (Bora-Hansgrohe), poprawiając rekord Niemca Erika Zabela. Najlepszym "góralem" został Francuz Romain Bardet (AG2R), a najlepszym młodzieżowcem - oczywiście Bernal. Drużynowo triumfowała hiszpańska ekipa Movistar.

Ostatni etap, z Rambouillet do Paryża (128 km), wygrał po finiszu na Polach Elizejskich Australijczyk Caleb Ewan (Lotto Soudal), wyprzedzając Holendra Dylana Groenewegena (Jumbo-Visma) i Włocha Niccolo Bonifazio (Total Direct Energie).

Wszystkie najważniejsze rozstrzygnięcia zapadły dzień wcześniej na górskim etapie do Val Thorens. Kolarze Ineos świętowali zwycięstwo Bernala, pijąc szampana i pozując do zdjęć fotoreporterom. Ściganie zaczęło się praktycznie dopiero kilka kilometrów przed metą. Długiego finiszu próbował m.in. Belg Greg Van Avermaet z polskiej drużyny CCC, ale ostatecznie cały peleton przyjechał razem, a o kolejności na mecie decydowały umiejętności sprinterskie. Ewan cieszył się z trzeciego triumfu, po sukcesach w Tuluzie i Nimes.

Finał wyścigu na Champs Elysees oglądały tłumy kibiców z Kolumbii. Na zwycięstwo jednego z ich rodaków zanosiło się od dawna. W 1983 roku debiutowała w Tour de France kolumbijska ekipa Varta-Cafe. Rok później znakomity "góral" Lucho Herrera wygrał etap do l'Alpe d'Huez, w 1988 Fabio Parra zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, a w 2003 Victor Hugo Pena przez trzy dni zakładał żółtą koszulkę lidera. W bliższych czasach trzykrotnie na końcowym podium stanął Nairo Quintana (drugi w 2013 i 2015, trzeci w 2016), zwycięzca dwóch innych wielkich tourów - Giro d'Italia 2014 i Vuelta a Espana 2016, natomiast Rigoberto Uran był w Paryżu drugi w 2017. W końcu marzenia kibiców spełnił Bernal.

Bernal rozpoczynał karierę we Włoszech u Gianniego Savio, dyrektora sportowego grupy Androni. W 2018 roku podpisał pięcioletni kontrakt z ekipą Sky (obecnie Ineos), co rzadko się zdarza w kolarstwie, bo normą są umowy dwuletnie. Szef Sky Dave Brailsford szybko się przekonał, że to dobra inwestycja. Młody Kolumbijczyk wygrał wyścig Dookoła Kalifornii i zaliczył niezły debiut w Tour de France (15. lokata), a w tym sezonie był najlepszy w Paryż-Nicea i Dookoła Szwajcarii, nie licząc sukcesów etapowych.

Za jego sprawą grupa Ineos podtrzymała trwającą od 2012 roku serię zwycięstw w Tour de France (z wyjątkiem 2014, gdy triumfował Włoch Vincenzo Nibali), ale w tegorocznej edycji nie dominowała tak wyraźnie jak w poprzednich latach. Podopieczni Brailsforda nie wygrali ani jednego etapu.

Jednym z bohaterów wyścigu był Francuz Julian Alaphilippe, liderujący przez 14 dni. Stracił żółtą koszulkę dopiero w piątek na decydującym - jak się okazało - etapie w Alpach, przerwanym z powodu gradu i lawiny błotnej, która odcięła drogę do mety w Tignes. Za końcowe wyniki uznano różnice czasowe na przełęczy Iseran, gdzie atakujący Bernal wjechał jako pierwszy. Zwycięzcą odcinka nie został (nie przyznano tego wyróżnienia), ale zdobył przewagę nad rywalami, a następnego dnia w Val Thorens powiększył ją.

W 106. edycji Tour de France po raz pierwszy startowała polska drużyna, mająca w składzie Łukasza Wiśniowskiego i siedmiu obcokrajowców. Kolarze CCC nie wyjeżdżali na wyścig z wielkimi aspiracjami, ale zapowiadali, że będą walczyć o zwycięstwo etapowe. To się nie udało, mimo że kilka razy brali udział w ucieczkach. Najwyższą, trzecią lokatę zajął Van Avermaet na 17. odcinku do Gap. "Pomarańczowi" pokazali się też z dobrej strony na początku wyścigu w jeździe drużynowej na czas w Brukseli, plasując się na siódmym miejscu.     

1. Caleb Ewan (Australia/Lotto-Soudal)               3:04.08

2. Dylan Groenewegen (Holandia/Jumbo-Visma)

3. Niccolo Bonifazio (Włochy/Total Direct Energie)

4. Maximiliano Richeze (Argentyna/Deceuninck-Quick-Step)

5. Edvald Boasson Hagen (Norwegia/Dimension Data)

6. Andre Greipel (Niemcy/Arkea-Samsic)

7. Matteo Trentin (Włochy/Mitchelton-Scott)

8. Jasper Stuyven (Belgia/Trek-Segafredo)

9. Nikias Arndt (Niemcy/Sunweb)

10. Peter Sagan (Słowacja/Bora-Hansgrohe) ...

80. Łukasz Wiśniowski (Polska/CCC)                 ten sam czas

150. Michał Kwiatkowski (Polska/Ineos)                   2.30

1. Egan Bernal (Kolumbia/Ineos)                    82:57.00

2. Geraint Thomas (Wielka Brytania/Ineos)              1.11

3. Steven Kruijswijk (Holandia/Jumbo-Visma)            1.31

4. Emanuel Buchmann (Niemcy/Bora-Hansgrohe)            1.56

5. Julian Alaphilippe (Francja/Deceuninck-Quick-Step)  3.45

6. Mikel Landa (Hiszpania/Movistar)                    4.23

7. Rigoberto Uran (Kolumbia/Education First)           5.15

8. Nairo Quintana (Kolumbia/Movistar)                  5.30

9. Alejandro Valverde (Hiszpania/Movistar)             6.12

10. Warren Barguil (Francja/Arkea-Samsic)               7.32

...

36. Greg Van Avermaet (Belgia/CCC)                   1:27.56

63. Simon Geschke (Niemcy/CCC)                       2:13.25

70. Michael Schaer (Szwajcaria/CCC)                  2:19.45

73. Joey Rosskopf (USA/CCC)                          2:26.36

77. Serge Pauwels (Belgia/CCC)                       2:32.14

83. Michał Kwiatkowski (Polska/Ineos)                2:46.14

127. Łukasz Wiśniowski (Polska/CCC)                   3:46.34

1. Romain Bardet (Francja/AG2R La Mondiale)     86 pkt

2. Egan Bernal (Kolumbia/Ineos)                 78

3. Tim Wellens (Belgia/Lotto-Soudal)            75

1. Peter Sagan (Słowacja/Bora-Hansgrohe)       316 pkt

2. Caleb Ewan (Australia/Lotto-Soudal)         248

3. Elia Viviani (Włochy/Deceuninck-Quick-Step) 224

1. Movistar (Hiszpania)        248:58.15

2. Trek-Segafredo (USA)            47.54

3. Ineos (Wielka Brytania)         57.52

4. Education First (USA)         1:25.57

5. Bora-Hansgrohe (Niemcy)       1:29.30

6. Groupama-FDJ (Francja)        1:42.29

...

14. CCC Team (Polska)             4:02.12

Wystartowało z Brukseli 176 kolarzy. Wyścig ukończyło 155.

36 - Francja

18 - Belgia

12 - Hiszpania

10 - Włochy

6 - Wielka Brytania

5 - Luksemburg

3 - USA

2 - Holandia, Szwajcaria

1 - Niemcy, Australia, Dania, Irlandia, Kolumbia

1903 Maurice Garin (Francja)

1904 Henri Cornet (Francja)

1905 Louis Trousselier (Francja)

1906 Rene Pottier (Francja)

1907 Lucien Petit-Breton (Francja)

1908 Lucien Petit-Breton (Francja)

1909 Francois Faber (Luksemburg)

1910 Octave Lapize (Francja)

1911 Gustave Garrigou (Francja)

1912 Odile Defraye (Belgia)

1913 Philippe Thys (Belgia)

1914 Philippe Thys (Belgia)

1919 Firmin Lambot (Belgia)

1920 Philippe Thys (Belgia)

1921 Leon Scieur (Belgia)

1922 Firmin Lambot (Belgia)

1923 Henri Pelissier (Francja)

1924 Ottavio Bottecchia (Włochy)

1925 Ottavio Bottecchia (Włochy)

1926 Lucien Buysse (Belgia)

1927 Nicolas Frantz (Luksemburg)

1928 Nicolas Frantz (Luksemburg)

1929 Maurice De Waele (Belgia)

1930 Andre Leducq (Francja)

1931 Antonin Magne (Francja)

1932 Andre Leducq (Francja)

1933 Georges Speicher (Francja)

1934 Antonin Magne (Francja)

1935 Romain Maes (Belgia)

1936 Sylvere Maes (Belgia)

1937 Roger Lapebie (Francja)

1938 Gino Bartali (Włochy)

1939 Sylvere Maes (Belgia)

1947 Jean Robic (Francja)

1948 Gino Bartali (Włochy)

1949 Fausto Coppi (Włochy)

1950 Ferdi Kubler (Szwajcaria)

1951 Hugo Koblet (Szwajcaria)

1952 Fausto Coppi (Włochy)

1953 Louison Bobet (Francja)

1954 Louison Bobet (Francja)

1955 Louison Bobet (Francja)

1956 Roger Walkowiak (Francja)

1957 Jacques Anquetil (Francja)

1958 Charly Gaul (Luksemburg)

1959 Federico Bahamontes (Hiszpania)

1960 Gastone Nencini (Włochy)

1961 Jacques Anquetil (Francja)

1962 Jacques Anquetil (Francja)

1963 Jacques Anquetil (Francja)

1964 Jacques Anquetil (Francja)

1965 Felice Gimondi (Włochy)

1966 Lucien Aimar (Francja)

1967 Roger Pingeon (Francja)

1968 Jan Janssen (Holandia)

1969 Eddy Merckx (Belgia)

1970 Eddy Merckx (Belgia)

1971 Eddy Merckx (Belgia)

1972 Eddy Merckx (Belgia)

1973 Luis Ocana (Hiszpania)

1974 Eddy Merckx (Belgia)

1975 Bernard Thevenet (Francja)

1976 Lucien Van Impe (Belgia)

1977 Bernard Thevenet (Francja)

1978 Bernard Hinault (Francja)

1979 Bernard Hinault (Francja)

1980 Joop Zoetemelk (Holandia)

1981 Bernard Hinault (Francja)

1982 Bernard Hinault (Francja)

1983 Laurent Fignon (Francja)

1984 Laurent Fignon (Francja)

1985 Bernard Hinault (Francja)

1986 Greg LeMond (USA)

1987 Stephen Roche (Irlandia)

1988 Pedro Delgado (Hiszpania)

1989 Greg LeMond (USA)

1990 Greg LeMond (USA)

1991 Miguel Indurain (Hiszpania)

1992 Miguel Indurain (Hiszpania)

1993 Miguel Indurain (Hiszpania)

1994 Miguel Indurain (Hiszpania)

1995 Miguel Indurain (Hiszpania)

1996 Bjarne Riis (Dania)

1997 Jan Ullrich (Niemcy)

1998 Marco Pantani (Włochy)

1999-2005 *

2006 Oscar Pereiro (Hiszpania) **

2007 Alberto Contador (Hiszpania)

2008 Carlos Sastre (Hiszpania)

2009 Alberto Contador (Hiszpania)

2010 Andy Schleck (Luksemburg) ***

2011 Cadel Evans (Australia)

2012 Bradley Wiggins (Wielka Brytania)

2013 Chris Froome (Wielka Brytania)

2014 Vincenzo Nibali (Włochy)

2015 Chris Froome (Wielka Brytania)

2016 Chris Froome (Wielka Brytania)

2017 Chris Froome (Wielka Brytania)

2018 Geraint Thomas (Wielka Brytania)

2019 Egan Bernal (Kolumbia)

* - siedem zwycięstw Lance'a Armstronga (USA) w latach 1999-2005 anulowanych za doping

** - po dyskwalifikacji za doping Floyda Landisa (USA)

*** - po dyskwalifikacji za doping Alberto Contadora (Hiszpania)