Senator Koalicji Obywatelskiej zgłasza postulat ws. Igi Świątek. Wiadomość dla prezydenta
- Iga Świątek już zasłużyła sobie na najwyższe odznaczenie państwowe. Da Bóg, że dostanie Order Orła Białego. Musiałby być cały tuzin świetnie wykształconych ambasadorów Polski na całym świecie, żeby mogli zrobić 10 procent tego, co już zrobiła Iga. A jak pan słusznie zauważył, ona ma dopiero 24 lata - mówi w rozmowie z Interią Władysław Komarnicki, senator Koalicji Obywatelskiej, mający swój walny udział w rozgrywanym w Gorzowie Wielkopolskim turnieju Billie Jean King Cup.
Artur Gac, Interia: Na początku września ogłosił pan, że Iga Świątek niemal na pewno zagra w Gorzowie Wielkopolskim, a po ekspresowej reakcji sztabu tenisistki można było się zastanawiać, czy zbyt pochopnie nie przekazał pan tej wiadomości.
Władysław Komarnicki: - Żeby to się wydarzyło, zabiegałem o tę imprezę bardziej niż o moją byłą narzeczoną, a obecną żonę. A jeśli poczuję, że coś warto zrobić, to lubię się do tego profesjonalnie przygotować. Udałem się do miejscowości Biel w Szwajcarii, Malagi oraz do Radomia. I doszedłem do wniosku, że nasza arena, z tych wszystkich wymienionych, zdecydowanie jest ładniejsza i bardziej funkcjonalna.
Co działo się dalej?
- Usiadłem sobie z prezesem zarządu PZT Darkiem Łukaszewskim i powiedziałem mu tak: drogi prezesie, arena w Gorzowie i ludzie, którzy chcą zobaczyć profesjonalny tenis oraz oczywiście Igę Świątek, zasługują na to, a następnie wytłumaczyłem mu całą sytuację. Dostał ode mnie zaproszenie, przyjechał z zarządem, obejrzeli arenę i powiedzieli "wow". Wszystko im pasowało od A do Z. Dlatego muszę podkreślić, że stoi przed panem przeszczęśliwy człowiek. Oczywiście, że bałem się, iż Iga może nie przyjechać i będzie klapa, bo gdyby jej nie było, to myślę, że nie byłoby takiej frekwencji.
Powiedzmy szczerze: w tamtym momencie, gdy przekazał pan tę informację, miał pan stuprocentową pewność o obecności Igi, czy trochę pan zaryzykował, a może zaszachował, niejako zobowiązując drugą stronę do decyzji "na tak"?
- Ci, którzy lepiej mnie poznali, to wiedzą, że mam troszeczkę duszę hazardzisty, ale popartą zawodowstwem. Ja po tych wszystkich rozmowach z ludźmi odpowiedzialnymi wypowiedziałem te słowa, ponieważ byłem przekonany, co się wydarzy. Natomiast gdyby oczywiście zdarzyło się tak, że od tamtego czasu Idze, nie daj Boże, przytrafiłaby się kontuzja, to sądzę, w ocenie mądrych ludzi byłbym zrozumiany i usprawiedliwiony. Dlatego pozwoliłem sobie ogłosić to wcześniej. Ale wie pan, co to spowodowało? Niesamowite zainteresowanie! I wszyscy ci, którzy mnie zaatakowali, że opowiadam o finalizacji swoich marzeń, powinni mnie teraz przeprosić.
Widziałem, jak w skupieniu, za plecami Igi Świątek i naszych pozostałych reprezentantek, obserwował pan przeszło 50-minutową sesję rozdawania autografów, która początkowo miała trwać maksymalnie pół godziny. Jakie miał pan refleksje?
- Jestem bardzo wdzięczny całemu teamowi, który otacza naszą reprezentację, a także Polskiemu Związkowi Tenisowemu za to, że stworzyli taką atmosferę. Półgodzinny plan został wydłużony niemal o drugie tyle. Dobrze pan wychwycił, że obserwowałem sobie i myślałem o tych ludziach, którzy ustawili się w kolejce wiele godzin wcześniej. Ja jestem "gorzowiakiem" i naprawdę bardzo mi zależy na rozwoju tenisa w tym mieście, żeby dzieci, których rodzice nie są zasobni finansowo, nie były wykluczone. Moim marzeniem jest, jeśli pan Bóg nie weźmie mnie wcześniej z ziemskiego padołu, aby żadne dziecko nie musiało płacić za godzinny trening dużych pieniędzy.
Gdy widzi pan, jaki status osiągnęła dzisiaj Iga Świątek, jakie jest dla niej umiłowanie ze strony rodaków w każdym wieku, to na co ona w tej chwili według pana zasługuje?
- Przede wszystkim na empatię, szacunek i na wszystko dobre, od A do Z. Ile ona ma w sobie dozy cierpliwości, widać było podczas tego wydarzenia. Gwiazdy są różne, akurat panu nie muszę tego tłumaczyć. Kiedy organizatorzy podpytywali się, czy już nie jest zmęczona, odpowiadała, że jeszcze da radę. I dzięki temu, że powtarzała te słowa, dużo więcej ludzi mogło odejść z upragnionym autografem. Mogę się jej tylko nisko pokłonić. Zresztą znam jej ojca. Wiem, że wspólnie stworzyli wspaniałe relacje, bo to od rodzica wychodzą pewne prawdy, które są potem wdrażane w życie. Iga jest cudownym dzieckiem nie tylko tenisa, ale sportowca. Sportowca na maksa!
Gdyby oczywiście zdarzyło się tak, że od tamtego czasu Idze, nie daj Boże, przytrafiłaby się kontuzja, to sądzę, w ocenie mądrych ludzi byłbym zrozumiany i usprawiedliwiony. Dlatego pozwoliłem sobie ogłosić to wcześniej. Ale wie pan, co to spowodowało? Niesamowite zainteresowanie! I wszyscy ci, którzy mnie zaatakowali, że opowiadam o finalizacji swoich marzeń, powinni mnie teraz przeprosić.
To już ten moment, by Polska honorowała 24-latkę, jedną z największych ambasadorek kraju na świecie?
- Ja myślę, że cokolwiek jest do uhonorowania dla tej dziewczyny, Rzeczpospolita Polska powinna zrobić wszystko.
To czas na ordery i odznaczenia państwowe?
- Ona już zasłużyła sobie na najwyższe odznaczenie państwowe. Da Bóg, że dostanie Order Orła Białego. Musiałby być cały tuzin świetnie wykształconych ambasadorów Polski na całym świecie, żeby mogli zrobić 10 procent tego, co już zrobiła Iga Świątek. A jak pan słusznie zauważył, ona ma dopiero 24 lata.
Rozmawiał Artur Gac, Gorzów
