Przykrą informację o śmierci 75-letniego Janusza Gortata we wtorek przekazał na portalu X Andrzej Kostyra, a później w mediach społecznościowych nad śmiercią ojca zapłakało dwóch jego synów - do niedawna sportowców.
"Dzisiaj odszedł mój Tata po ciężkiej i długiej chorobie. Teraz będzie boksował po drugiej...lepszej stronie" - napisał Robert Gortat, były pięściarz, a obecnie ceniony sędzia bokserski. A kilka wpisów, z zamieszczonymi emotikonami wyrażającymi smutek i rozpacz, zamieścił grający przez wiele sezonów w NBA Marcin Gortat.
"Janek był superprzyjacielem". Kazimierz Szczerba o wyjątkowości Janusza Gortata
Pięknie wielkiego mistrza polskiego boksu w rozmowie z Interią wspomina Krzysztof Kosedowski, który miał przywilej przez dwa sezony boksować ze starszym kolegą w Legii Warszawa, a w kolejnych latach zacieśniał z nim więzi.
Wielki smutek ogarnął także Kazimierza Szczerbę, młodszego o sześć lat kolegę z Legii, także wspaniale utytułowanego. Pan Kazik od nas pierwszych dowiedział się o tej przygnębiającej wiadomości.
- Cholera, ojej... - zasmucił się pan Szczerba. - Niby wszyscy się spodziewali, bo miał poważne kłopoty zdrowotne, ale to zawsze bardzo przykre.
Zobacz również:
Pan Kazimierz nie potrafi sobie dokładnie przypomnieć, kiedy po raz ostatni miał sposobność spotkać się ze swoim serdecznym kompanem.
- Na pewno było to przy okazji spotkań olimpijczyków, na których ostatnio już nie bywał ze względu na stan zdrowia. Boguś Gajda zawsze brał dla niego souveniry i mu je dostarczał, ponieważ zawsze coś nam wręczali - opowiada wychowanek Hutnika Kraków. - Przypominam sobie moment, gdy doszło do tego, że już nie mógł prowadzić samochodu. A dla niego bez samochodu było jak bez ręki. Aż wzięło mnie na nostalgię, jak razem odbieraliśmy nasze pierwsze "maluchy".
Czterokrotny mistrz Polski w wadze lekkopółśredniej i półśredniej oraz sześciokrotny drużynowy mistrz kraju w zespole Legii boksem parał się przez kilkanaście lat, w tym razie poznał niezliczoną liczbę pięściarzy, ale to właśnie o Gortacie ma szczególne zdanie.
- Z grona wszystkich bokserów, których znałem i wśród których się wychowałem, Janusz był najbardziej uczynny i pomocny. Właściwie byliśmy jak rodzina, bo nie tylko spotykaliśmy się na treningach i zawodach. Organizowaliśmy sobie także imprezy, takie jak imieniny czy urodziny, spotykając się razem rodzinami w domach, a także wypady na miasto. Janek był superprzyjacielem - wzrusza się Szczerba, by chwilę potem dodać: - A nawet był za dobry, za przyjacielski, bo później koledzy go wykorzystywali.
"Lał wszystkich, wygrywał nawet z ciężkimi". Wybitny arsenał Janusza Gortata
Nasz rozmówca zaznacza, że boks nie był jedynym sportem, który przykuwał uwagę pana Janusza. Szczególnie upodobał sobie piłkę nożną, prawdziwie się nią pasjonując. - Kibicował przede wszystkim Legii. Umawialiśmy się na Łazienkowskiej, gdy Legia grała domowe mecze i wspólnie oglądaliśmy z wysokości trybun - nadmienia.
Przyjęło się mówić, że Janusz Gortat był jednym z najwybitniejszych polskich pięściarzy w kategorii półciężkiej. I Kazimierz Szczerba całym sobą pieczętują tą opinię. - To absolutnie nie jest przesadzone. Janek był mistrzem. Pamiętam, jak jeszcze chodził w wadze średniej. Na sparingach i treningach lał wszystkich, a później pamiętam, że nawet wygrywał z Lucjanem Trelą i innymi ciężkimi.
Był bardzo dobrze wyszkolony technicznie, niewygodny, miał długie "łapy" i dobrą pracę nóg. No i pociągnięcie z prawej ręki, prawy prosty miał naprawdę mocny
Czyli typowy kontrbokser, walczący z defensywy? - dopytuję. Na co słyszę odpowiedź: - Zdecydowanie. Skuteczna przednia ręka, lekko odchylony do tyłu i boks z kontry. Prawy prosty miał naprawdę bardzo dobry.
Zobacz również:
Tak wspaniale wyszkolony dwukrotnie stawał na najniższym stopniu podium igrzysk olimpijskich, najpierw w Monachium w 1972 roku, a następnie w Montrealu w 1976 roku. Najpierw na jego drodze stanął boksujący dla Jugosławii Chorwat Mate Parlov, jeden z najtrudniejszych rywali Polaka (pokonał go także w finale mistrzostw Europy w Belgradzie, gdzie Gortat zdobył srebro), a następnie genialny Amerykanin, Leon Spinks.
Dwukrotnie miał pecha w półfinałach, bo przegrywał z bardzo mocnymi rywalami. Nie miał szczęścia w tych ważnych momentach, tak na igrzyskach, jak i na mistrzostwach Europy. Miał tego niewygodnego Parlova, a później na jego drodze stanął Spinks, takie "bydle", wielki ciemnoskóry chłop.
I właśnie w Montrealu dwóch wielkich rodaków dzieliło bliźniaczy sukces, bo Szczerba także wywalczył brąz, tyle że w kategorii lekkopółśredniej. - Montreal... piękna sprawa. To były jeszcze czasy komuny, Polonia robiła składkę, więc zawsze jeszcze człowiek przywiózł parę dolarów do Polski. A jak już zdobywało się medal, to było się bohaterem - uśmiechnął się pan Kazimierz, lecz w jednej chwili głos mu zmarkotniał.
- Tylko smutno, że czas leci, ludzie odchodzą i ciągle z kimś trzeba się pożegnać, jak wcześniej z Wiesiem Rudkowskim, innym ze świetnych ludzi... - zawiesił głos 69-letni Szczerba.
Artur Gac
