Zdjęcie

Agnieszka Radwańska/fot. Alexander Hassenstein

/Getty Images/Flash Press Media

- Po tej imprezie mam w planie Rzym i obowiązkowy turniej dla zawodniczek z pierwszej dziesiątki w Madrycie, później tydzień przerwy i Paryż. W Polsce do końca roku na pewno nie zagram. Nie przepadam za kortami w Stuttgarcie, ale choć turniej stracił swoją rangę, to jest jednym z najlepiej obsadzonych w sezonie. Gra tu cała czołówka, a "cut off" drabinki był w okolicach 30. miejsca w rankingu - powiedziała Radwańska, obecnie ósma na świecie.

- To powoduje, że wszędzie jestem rozstawiona i mam teoretycznie łatwiejszą drogę, bo od razu nie trafiam na inne zawodniczki z czołówki. Akurat w Stuttgarcie obsada jest tak mocna, że od pierwszej rundy gra się z kimś z czołowej trzydziestki - dodała.

W listopadzie krakowianka przeszła operację prawej dłoni mającą na celu usunięcie anatomicznych przyczyn często odnawiającego się stanu zapalnego ścięgna palca serdecznego.

- Od zabiegu nie minęły raptem cztery miesiące, a ręka nigdy nie była wyleczona do końca, bo kiedy, skoro wciąż trenuję i gram. To nie pomaga, wręcz przeciwnie. Tym bardziej się cieszę, że w tym sezonie gram dobrze w większych turniejach i przegrywałam tylko z zawodniczkami z czołówki. Jeśli tak dalej będę grała do końca sezonu, to mam nadzieję, że do mastersa wejdę już nie jako rezerwowa - zaznaczyła Radwańska, która dwa ostatnie sezony kończyła w pierwszej dziesiątce.

Tenisistki z TOP 10 na koniec roku w kolejnym sezonie muszą startować w 17 obowiązkowych turniejach, najwyższej rangi. W każdym półroczu mogą wybrać tylko po jednym mniejszym.

- Jest duża konkurencja, sporo młodych zawodniczek, więc wcale nie jest łatwo utrzymać się w czołówce. Żeby być w dziesiątce, trzeba naprawdę sporą część sezonu grać dobrze, a nie tylko w kilku turniejach. Przez nowy regulamin w turniejach obowiązkowych porażka w pierwszych rundach to zero punktów. Jak się więc noga powinie dwa, trzy razy, to tak naprawdę trudno jest tę stratę odrobić - wyjaśniła.

Radwańska uważa, że nie powinno się nikomu narzucać gdzie i ile ma grać, czy chce wystąpić w 17 turniejach czy 30, tym bardziej, że podczas mastersa i tak wszystkie zawodniczki mają mniejsze lub większe kontuzje. - Zresztą nie jestem odosobniona w tej opinii, ale cóż, przepisy takie, a nie inne, więc musimy się trzymać tych reguł - zaznaczyła.

W ubiegłym sezonie do gry po poważnej kontuzji barku wróciła Rosjanka Maria Szarapowa. Na jesieni karierę wznowiła Belgijka Kim Clijsters, w styczniu w jej ślady poszła rodaczka Justine Henin. Wszystkie były liderkami rankingu WTA Tour, ale są obecnie sklasyfikowane za Polką.

- Na pewno po ich powrotach zrobiło się jeszcze ciaśniej w czołówce, bo jest dziesięć miejsc, a zawodniczek grających na tym poziomie o wiele więcej. Mamy za sobą dopiero jedną trzecią roku, więc za wcześnie, żeby wyciągać jakieś daleko idące wnioski. Nikt nie wie jak ten ranking będzie wyglądał pod koniec roku, a nawet za dwa miesiące. Moim celem jest utrzymanie wysokiej pozycji i występ w mastersie, ale nie jak w dwóch poprzednich sezonach w zastępstwie, lecz jako jedna z ośmiu najlepszych tenisistek roku - powiedziała Radwańska.

Jednocześnie, tak jak w ubiegłym roku, zamierza grać debla w większych turniejach i w Wielkim Szlemie. - Zależeć to też będzie trochę od wyników w singlu. Jeśli długo będę grała w turniejach, to pewnie debel trochę odpuszczę. W najbliższych tygodniach występuję w Stuttgarcie, Rzymie i Madrycie, więc debla zagram raczej dopiero na Roland Garros - dodała.

Polka, w parze z Rosjanką Marią Kirilenko w styczniu osiągnęła półfinał wielkoszlemowego Australian Open. W marcu razem dotarły do ćwierćfinałów imprez rangi WTA Tour Premier I w Indian Wells oraz w Miami.

- Półfinał w Wielkim Szlemie to niezła zaliczka i zachęta do gry w deblu, ale na pewno zachowam umiar i zdrowy rozsądek. Zdrowie jest najważniejsze, no i bronienie się w rankingu przed Szarapową, Cijsters czy Henin. Poza tymi doświadczonymi zawodniczkami jest jeszcze spora grupa młodych i utalentowanych, które też będą gryźć. Proszę pamiętać, że mój rocznik, czyli 1990, był jednym z najsilniejszych w grupie juniorek w historii - wspomniała Radwańska.